Δευτέρα 28 Οκτωβρίου 2013

Θύματα… θαυμάτων

«Στη χώρα των θ_υμάτων» της Ελεάνας Αλεξάνδρου. 

Οι νέοι της Κύπρου έχουν γυρίσει την πλάτη στην πολιτική. Λάθος. Έχουν γυρίσει την πλάτη σ’ αυτούς που συναποτελούν σήμερα τα γρανάζια της εξουσίας κι όσα και όπως εκφράζονται μέσα από το υπάρχον πολιτικό σύστημα. Και δεν υπάρχει πιο ξεκάθαρη, έντιμη και υπεύθυνη πολιτική στάση από αυτή.

Παρασκευή 25 Οκτωβρίου 2013

Ένας Ακάκιος και δυο κακίες

«Το Παλτό» του Νικολάι Γκόγκολ από την ομάδα Paravan και τον Διομήδη Κουφτερό.

Παίρνεις το «Παλτό», ένα έργο ανατριχιαστικά επίκαιρο και το τοποθετείς χωρικά σ’ ένα κατάστημα- φάντασμα, πάλαι ποτέ hot spot μιας Λευκωσίας που πια δεν υπάρχει- και την οποία κατά βάθος οι περισσότεροι θέλουμε να ξεχάσουμε. Αφήνεις να γυρίζει ένα γαϊτανάκι δράσεων, βομβαρδίζεις τους θεατές με μια σειρά περίτεχνων, αλλά και ενίοτε εξεζητημένων κινησιολογικών και δραματουργικών ευρημάτων και στέκεσαι στη γωνιά αναμένοντας αντιδράσεις.

Παρασκευή 18 Οκτωβρίου 2013

Μολόγα, Μαχαιρά!

Η αρχική ιδέα ήταν πολύ καλή, όπως και οι προοπτικές υλοποίησής της. Όταν όμως επιλέγεις ν’ ανέβεις ένα δύσβατο βουνό γεμάτο αρκούδες και γκρεμούς, προκειμένου να αναζητήσεις την αρετή και τις προκλήσεις μιας «σύγχρονης δραματουργίας», το ρίσκο είναι τεράστιο.

Ο Κύρος Παπαβασιλείου βρήκε την τόλμη να τα βάλει μ’ ένα κείμενο-τοτέμ, μια σπάνια ιστορική παρακαταθήκη και μνημείο της ελληνικής γλώσσας. Το μεσαιωνικό Χρονικό του Μαχαιρά θεωρείται μέχρι τις μέρες μας πολύτιμο αποστακτήριο της συλλογικής συνείδησης της Κύπρου.


Κυριακή 13 Οκτωβρίου 2013

Υπερ-αισθητική οπτασία

«Φάουστ» του Γκαίτε σε σκηνοθεσία Στέφανου Δρουσιώτη. 

Οι δύο προηγούμενες δουλειές του παρουσιάστηκαν σε ασφυκτικά γεμάτους χώρους. Το πρόβλημα είναι ότι αμφότεροι ήταν μικροί και βρίσκονται στη Λεμεσό (Θέατρο Ένα, Παλιό Ξυδάδικο), ενώ κι ο αριθμός των παραστάσεων ήταν περιορισμένος. Έτσι, στο Διεθνές Φεστιβάλ Κύπρια, ο Στέφανος Δρουσιώτης είχε την ευκαιρία να συστηθεί σ’ ένα ευρύτερο και πιο ανυποψίαστο κοινό, έχοντας βεβαίως εξασφαλίσει το χώρο (ΘΟΚ, Ριάλτο), το θεσμικό πλαίσιο (Φεστιβάλ Κύπρια) και μια σοβαρότερη οικονομική ευλυγισία. Κι όσοι είχαν γνωρίσει τη δουλειά του προηγουμένως περίμεναν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τη νέα του φιλόδοξη πρόταση.