Μια τζαζ αγκαλιά

Δεν γνωρίζω πόσοι από τους συνακροατές μου εισήλθαν κρατώντας μεγάλο καλάθι στο Θέατρο Παλλάς την περασμένη Τετάρτη, είμαι όμως σίγουρος ότι οι περισσότεροι εξ ημών εξήλθαμε με μια καρδιά-περιβόλι συναισθημάτων κι ένα μυαλό γεμάτο νότες και μουσικούς γρίφους. 

Μια λαμπρή στιγμή στις φετινές εκδηλώσεις της Γαλλοφωνίας συνιστούσε η συναυλία του τζαζ γκρουπ Aléas, το ρεπερτόριο του οποίου είναι σε μεγάλο βαθμό επηρεασμένο από την ανατολίτικη μουσική και τους ήχους των Βαλκανίων και της Αφρικής.


Τέσσερις «δεμένοι» μουσικοί μοιράστηκαν ένα πολύχρωμο μελωδικό σύμπαν. Χωρίς να απομακρύνεται ούτε ρούπι από τις καταβολές της «σκληροπυρηνικής» τζαζ, το σχήμα πρόσφερε ένα νοερό ταξίδι στη Μεσόγειο και την Εγγύς Ανατολή, ανάμεσα σε ασυμβίβαστα ηχοχρώματα και παραδόσεις και χαρακτηριστικά στοιχεία από την πλούσια πολιτιστική ιστορία της περιοχής.

Πότε νοσταλγικό και πότε σκαμπρόζικο, το ύφος του σχήματος απέπνεε μια ιδιότυπη κομψότητα, μακριά από δύστροπες και εξεζητημένες ενορχηστρώσεις και φλύαρους, ανεξέλεγκτους αυτοσχεδιασμούς. 

Οι τέσσερις μουσικοί πατούσαν γερά στη γη, ταγμένοι ψυχή τε και σώματι στην αισθητική κατεύθυνση του σχήματος και απέπνεαν μια αξιοσημείωτη φιλικότητα και οικειότητα που συνέβαλε στη δημιουργία ενός ιδιαίτερα ζεστού κλίματος μεταξύ σκηνής και πλατείας.