Έτσι άρχισαν όλα

Με τις μαζεμένες παραγωγές έργων Κυπρίων συγγραφέων που είδαμε τα τελευταία χρόνια ανατράπηκε επιτέλους η εικόνα ότι ο Αντώνης Γεωργίου είναι η εξαίρεση που επιβεβαίωνε την ανυδρία σε αξιόλογη και φρέσκια γραφή που επικρατεί στο κυπριακό θεατρικό τοπίο. Από απόψεως συνέπειας και συνέχειας, βέβαια, εξακολουθεί να αποτελεί φωτεινή εξαίρεση τα τελευταία χρόνια και ήρθε το νέο του έργο να το επιβεβαιώσει.

Το «La Belote» πετάει φλόγες στο σανίδι, γιατί όλοι οι συντελεστές, προεξάρχοντος φυσικά του σκηνοθέτη Εύρου Δίκαιου, συγχρονίζονται απόλυτα με τον συγγραφέα σε μια βαθιά φιλοσοφική και ψυχογραφική προσέγγιση των αιτίων και των αιτιατών της σημερινής οικονομικής –λιγότερο – αλλά και ηθικοκοινωνικής – κυρίως – κατάντιας. Όχι μιας αόριστης χώρας, σε μια αόριστη εποχή: στην Κύπρο του σήμερα και του πρόσφατου χθες.

Με διάθεση κριτική και αυτοκριτική, η παράσταση «La Belote» διαθέτει πολλά και ισχυρά όπλα για να προσφέρει μια συναρπαστική εμπειρία θέασης. Και η καθομιλουμένη κυπριακή είναι ένα από αυτά. Ο συγγραφέας δείχνει πιο συνειδητοποιημένος από ποτέ όταν με ευαισθησία, μαστοριά και θαυμαστή νοηματική συμμετρία ανατέμνει το «γενικό», τη συλλογική συνείδηση, επικεντρώνοντας την οπτική του στο «ειδικό», σε ανθρώπους σάρκινους, οικείους, ελαττωματικούς.

Το μετέωρο βήμα του Κύπριου ανάμεσα στον επαρχιωτισμό και τον κοσμοπολιτισμό, την απλότητα και την υπερβολή, τον αυθορμητισμό και τη μεγαλομανία, τον ατομικισμό και την αλληλεγγύη, διαγράφεται ανάγλυφα από χαρακτήρες και διαλόγους σε ένα ώριμο σκηνικό αποτέλεσμα. Κι όλα αυτά χωρίς διάθεση για δασκαλέματα και ξεψαχνίσματα για ελαφρυντικά.