Ευεργετικό στύψιμο

 

Τελειώνει η παράσταση των 6μ.μ. και αναρωτιέσαι: αυτός ο άνθρωπος θα βγει σε μισή ώρα στη σκηνή και θα ξαναπαίξει έτσι αυτό τον ρόλο; Άξιος ο μισθός του!

Τελικά η υποκριτική είναι χειρωνακτική εργασία. Ο Άρης Σερβετάλης ξεζουμίζεται καθώς καταπίνει τη σκηνή στο «Κουρδιστό Πορτοκάλι» στο Θέατρο Αποθήκη, σε σημείο που θέτει σοβαρούς προβληματισμούς και σ’ αυτόν ακόμη τον Μάλκολμ Μακντάουελ με την εξαντλητικά σωματική προσέγγιση ενός εμβληματικού ρόλου.

42 χρόνια μετά την πρώτη προβολή της κορυφαίας ταινίας του, ο τρισμέγιστος Στάνλεϊ Κιούμπρικ φαντάζει όσο ποτέ ένας ανυπέρβλητος οραματιστής. Ωστόσο, 50 χρόνια μετά την έκδοση του δυστοπικού του αριστουργήματος –που απαγορευόταν στη Βρετανία επί 37 χρόνια– και ο Βρετανός συγγραφέας Άντονι Μπέρτζες αναδεικνύεται ως απόλυτος προφήτης μιας κρίσης που μετριέται σε όρους ψυχολογικούς, ηθικούς, πολιτικούς, κοινωνικούς και -μόνο σε τελευταίο επίπεδο- οικονομικούς.

Δεν θα μπορούσε να γίνει πιο επιτυχημένη επιλογή έργου αυτή την εποχή στην Αθήνα. Σοφά ο Γιάννης Κακλέας, αφού προσκύνησε με σεβασμό το όραμα και τον ιδεολογικό ειρμό του Κιούμπρικ, στη συνέχεια προτίμησε να του γυρίσει την πλάτη επιλέγοντας να προτείνει μια καθ’ όλα θεατρική, «σωματική» παράσταση, κουρδίζοντας ιδανικά όλα τα τεχνικά και καλλιτεχνικά μέσα που είχε στη διάθεσή του.

Είχε την τύχη να επιλέξει έναν αφοσιωμένο θίασο κι έναν πρωταγωνιστή που κούμπωνε σαν κεντρικό γρανάζι με την πολυεπίπεδη αισθητική που ήθελε να αποδώσει, προκειμένου να σαρκάσει ισοπεδωτικά την ανακύκλωση της βίας και τις γενεσιουργές της αιτίες.

Το αποτέλεσμα είναι ένας συνδυασμός αποκρουστικότητας και ευαισθησίας, νοσηρότητας και λεπτότητας, ένα τρομακτικό όσο και σαρκαστικό θέαμα που πιάνει τον θεατή από τον γιακά και τον ταρακουνάει σχεδόν σαδιστικά μέχρι να επέλθει η παραζάλη μιας λυτρωτικής συνειδητοποίησης.