Ρόλοι σαν έρωτες

«Η πόρνη από πάνω» του Αντώνη Τσιπιανίτη σε σκηνοθεσία Άγι Παΐκου.

Από το 1979 όταν -κοριτσόπουλο ακόμη- έπαιξε το βατραχάκι στο «Γενναίο Βατραχάκι» του Λεβ Ουστίνοφ, μέχρι το 2008 που συμμετείχε στον Χορό του Πλούτου, η Μήδεια Χάννα κόντεψε τους 100 ρόλους στον ΘΟΚ. Αποχώρησε όταν άρχιζαν οι ριζικές ανακατατάξεις στον θίασο, διακατεχόμενη από το σύνδρομο της «χαμένης ευκαιρίας» και μια πικρή αίσθηση αδικίας ότι ποτέ δεν της ανατέθηκαν μεγάλοι και απαιτητικοί ρόλοι. Της πήρε άλλα δέκα χρόνια να κάνει το αυτογνωσιακό ταξίδι προς τη συνειδητοποίηση ότι στο θέατρο, όπως και στη ζωή, τίποτα δεν χαρίζεται αν δεν έχεις την πυγμή να το αρπάξεις από τα μαλλιά. Κι ότι το προστατευτικό δίχτυ της επαγγελματικής ασφάλειας μπορεί να σε παγιδέψει σαν ιστός αράχνης.

Γενετικά τροποποιημένη ταύτιση

«Η Μεγάλη Χίμαιρα» του Μ. Καραγάτση σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου. 

Μεταπλάθοντας σε δραματικό τον πεζό αφηγηματικό λόγο ο διασκευαστής- λογοτέχνης εισέρχεται αναπόφευκτα σε μια διαδικασία διήθησης με βάση και προσωπικά, υποκειμενικά δεδομένα. Σε ένα σημαντικό βαθμό «οικειοποιείται» το αρχικό κείμενο, το μεταγράφει συνδιαλεγόμενος με το πρωτότυπο, ενώ παράλληλα μεταφέρει τις δικές του επιλογές καθώς επιζητεί να πετύχει μια ισορροπημένη φόρμουλα του αναπαραστάσιμου δραματικού λόγου. Εντούτοις, όπως συμβαίνει και με το θεατρικό έργο, το ζητούμενο δεν είναι το κείμενο αλλά η σκηνική του απόδοση: η παράσταση. Δεν απευθύνεται σε αναγνώστες, αλλά σε θεατές.

Η στοιχειώδης εξίσωση

«Ποιος σκότωσε τον σκύλο τα μεσάνυχτα» σε σκηνοθεσία Λέας Μαλένη στην Κεντρική Σκηνή ΘΟΚ. 

Ευτυχώς που ο ΘΟΚ θυμήθηκε ότι η Κεντρική Σκηνή δεν είναι αυστηρά και μόνο για κλασικά έργα κι έτσι έχουμε την ευκαιρία, για αλλαγή, να παρακολουθήσουμε και μια υψηλών απαιτήσεων παραγωγή ενός σύγχρονου έργου. Το οποίο μάλιστα συνομιλεί με τις διασημότερες σκηνές του κόσμου, έχει διακριθεί διεθνώς και παρεκκλίνει από την πεπατημένη. Είναι όμως πολυπρόσωπο, ακριβό και απευθύνεται στο ευρύ κοινό, στο οποίο άνετα θα μπορούσα να περιλάβω τους μαθητές του λυκείου ή και του γυμνασίου. Κι αν δεν το τολμούσε ο ΘΟΚ, δύσκολα θα μπορούσαμε να το δούμε σε κυπριακή σκηνή.

Η λερναία επιθυμία

«Φαίδρα» του Γιάννη Ρίτσου σε σκηνοθεσία Παναγιώτη Μπρατάκου και Αλέξανδρου Αχτάρ.

Ο στόχος για τον Παναγιώτη Μπρατάκο και τον Αλέξανδρο Αχτάρ, όταν καταπιάστηκαν με τη «Φαίδρα» του Γιάννη Ρίτσου, ήταν να ισορροπήσουν πάνω από το ιδανικό χάσμα μεταξύ υπερδραματοποίησης και απλής απαγγελίας. Σ’ αυτόν τον στόχο συγκεντρώθηκαν, εκεί επένδυσαν τις δημιουργικές τους δυνάμεις, αυτό χρησιμοποίησαν ως μπούσουλα στην καλλιτεχνική τους πρόταση. Με πλήρη συναίσθηση, θέλω να πιστεύω, ότι αυτή η «χρυσή τομή» είναι μια ουτοπία κι ότι ουσιαστικά δεν υπάρχει τρίτος δρόμος. Ό,τι πιο κοντινό στο ιδανικό είναι αυτό που ταλαντεύεται, που φλερτάρει διαδοχικά πότε με τη μια και πότε με την άλλη πλευρά της πλάστιγγας.