Το βάθος και η προοπτική που έδωσε στη σκηνή η τοποθέτηση της πλατείας στα πλάγια και ψηλά της Στέγης Χορού Λευκωσίας θεωρώ ότι αποτέλεσε το πιο σημαντικό στοιχείο της πρότασης της Μάχης Δημητριάδου- Λίνταλ με το χορόδραμα «Αντιγόνη». Σε πρώτο επίπεδο, σε απόσταση αναπνοής από την πρώτη σειρά θεατών τοποθετήθηκαν δύο καρέκλες –η μία χωρίς κάθισμα- και στο βάθος η Έλενα Κατσούρη δημιούργησε μια ξύλινη εικαστική εγκατάσταση από καρέκλες που στη δεξιά πλευρά έφτανε σχεδόν μέχρι την οροφή. Στο ενδιάμεσο λάμβανε χώρα το κύριο μέρος της δράσης.
Ο Ιούνιος είναι ξεκάθαρα ο μήνας της κίνησης. Και δεν είναι μόνο το Φεστιβάλ Σύγχρονου Χορού που παραδοσιακά λαμβάνει χώρα αυτή την εποχή και μας γνωρίζει με τις ευρωπαϊκές τάσεις αυτής της υπέροχης τέχνης. Αρκετοί Κύπριοι δημιουργοί επιλέγουν τον Ιούνιο για να παρουσιάσουν τα φιλόδοξα πρότζεκτ τους, όπως αυτά που είναι αποτέλεσμα του χορηγικού και ερευνητικού προγράμματος Τερψιχόρη.
Η Αριάννα Οικονόμου πρέπει να επένδυσε αμέτρητες ώρες μελέτης και προσπάθειας για να φέρει εις πέρας τις «Γιορτές της Πάφου» που παρουσίασε στις αρχές του μήνα στη Στέγη Χορού Λευκωσίας. Η άκρη του νήματος ξεκίνησε από το ομώνυμο μουσικό έργο ενός λιγότερο γνωστού συνθέτη της εποχής του ύστερου μπαρόκ, του Ζαν-Ζοζέφ Κασανεά ντε Μοντονβίλ, η μουσική του οποίου είχε ουσιαστικά ξεχαστεί μέχρι τη δεκαετία του 1990 οπότε και άρχισε να μελετάται ξανά.
Ένας λαβύρινθος εικόνων και ήχων σε αγκαλιάζει καθώς εισέρχεσαι στο Project Space Θκιό Ππαλιές. Δεν πελαγώνεις, αλλά απορείς. Τι εννοεί ο ποιητής; Πού είναι ο μίτος που θα σε οδηγήσει στην έξοδο, στη λύση του γρίφου που έχει στο μυαλό του, που θα κάνει το οδοιπορικό του μια ευχάριστη διαδρομή και για σένα; Αν δυσκολεύτηκα να βρω την απάντηση ήταν επειδή ήταν τόσο προφανής: δεν υπάρχει καμία έξοδος και καμία λύση.
Οι 12 συνολικά οθόνες περιλαμβάνουν στιγμές προσωπικής μυθοπλασίας του Φάνου Κυριάκου, με τον ίδιο ωστόσο να μην είναι το επίκεντρο αλλά ο αγωγός της εκάστοτε πράξης.
Είχα πολύ μεγάλη περιέργεια για τον «Αύγουστο» του ΘΟΚ γι’ αυτό και έσπευσα να τον δω από τη δεύτερη κιόλας παράσταση, κάτι που δεν συνηθίζω. Πόσο παραπάνω, διερωτήθηκα, χρειάζεται να «ψηθεί» μια παράσταση που ώδινεν εδώ και σχεδόν επτά μήνες κι έχει περάσει από σαράντα κύματα; Πριν ανάψουν τα φώτα στη σκηνή, αναλογιζόμουν ότι η παραγωγή έχει επιπλέον την ατυχία να είναι η πρώτη της Κεντρικής Σκηνής μετά το επιβλητικό «Τρίτο Στεφάνι» κι ίσως πρέπει να την παρακολουθήσει κανείς με επιείκεια.
Ήταν, παράλληλα, αδύνατο να βγάλω από το νου την πρόσφατη χολιγουντιανή ταινία, που άσχημη δεν τη βρήκα αλλά θυμάμαι ότι διερωτήθηκα τι όνειρο είδαν οι επιτροπές που μοίραζαν σαν τα στραγάλια τα Πούλιτζερ και τα Τόνι στο έργο του Τρέισι Λετς.
