Παραβολικός ρεαλισμός

 «Νυχταλούδα» του Ευριπίδη Δίκαιου.

Ένα θέατρο που να αφορά σε μήκος, πλάτος, ύψος το κοινό στο οποίο παρουσιάζεται, το κοινό της Κύπρου. Σ’ αυτό το θέατρο έχει ταχθεί ο Ευριπίδης Δίκαιος και μετά από μια σειρά από σκηνοθεσίες έργων άλλων Κυπρίων συγγραφέων και αξιοσημείωτες απόπειρες μεταφοράς αγγλόφωνων κειμένων στην κυπριακή διάλεκτο, νομοτελειακά έφτασε κι η ώρα που θα ανέβαζε το δικό του, προσωπικό έργο. Πολλοί άνθρωποι έχουν μια ιδέα, λιγότεροι τολμούν να επιχειρήσουν να την υλοποιήσουν κι ακόμη λιγότεροι την ακολουθούν και καταφέρνουν να τη φέρουν εις πέρας χωρίς παρεκκλίσεις. Δεν αισθάνομαι ότι ο Δίκαιος ανήκει στους τελευταίους, προτιμά να δοκιμάζει τις δυνάμεις του και να πειραματίζεται ακολουθώντας την πορεία της εξέλιξης αυτής της ιδέας.

Πρώτα η αγάπη

«Love and Information» της Κ. Τσόρτσιλ από την ομάδα Open Arts.

Πηγαίνεις θέατρο και για να βρεις μια καλή αφορμή να απαλλαγείς για 1-2 ώρες από εκείνον τον ηλεκτρονικό διάολο που έχει φυτρώσει στο χέρι σου και ξελογιάζει την προσοχή σου. Ωστόσο, αν επιλέξεις να δεις την παράσταση της θεατρικής ομάδας Open Arts με το έργο Κάριλ Τσόρτσιλ «Love and Information» κατά κάποιο περίεργο τρόπο θα είναι σαν να συνεχίζεις να το κρατάς στο χέρι.

Γελάστε, μην ντρέπεστε

                             «Killer Joe» του Τρέισι Λετς στο Θέατρο Ένα.

Το «Killer Joe» είναι ένα καλό έργο. Όχι μόνο επειδή είναι πνευματώδες και ευχάριστο στη θέαση, ούτε επειδή είναι αριστοτεχνικά στημένο από τον συγγραφέα του, Τρέισι Λετς. Aλλά κι επειδή γύρω από τον κεντρικό του πυρήνα διαθέτει πολλαπλά επίπεδα ανάγνωσης. Είναι μια σάτιρα για τα απόνερα Αμερικανικού Ονείρου, αλλά παράλληλα κι ένα καυστικό σχόλιο πάνω στην αδυναμία επικοινωνίας, την αποτυχία του ανθρώπου να εξασφαλίσει λειτουργικούς κώδικες συμβίωσης και αρμονικής συνύπαρξης με τους υπόλοιπους του είδους του· ακόμη και με τους στενούς συγγενείς του.

Το τέρας μέσα μας

«Lebensraum» του Θανάση Τριαρίδη. 

Φωτογραφία: © Παναγιώτης Πασχαλίδης.

Ο Θανάσης Τριαρίδης είναι ένα ιδιάζον λογοτεχνικό φαινόμενο, ρυθμισμένο να κινείται παράλληλα και σε απόσταση με τις επικρατούσες τάσεις και συμβάσεις· είναι μια κατηγορία μόνος του. Βιβλία του, όπως τα λυρικά βλάσφημα «Μελένια Λεμόνια», δύνανται να σε αλλάξουν ως αναγνώστη. Έτσι και τα θεατρικά του έργα σε αλλάζουν ως θεατή. Το «Lebensraum» είναι μια παράσταση που φεύγοντας, λαχανιασμένος, την κουβαλάς μαζί σου σαν ένα μόνιμο βάρος.