Στην εξέδρα είναι το παιχνίδι

Οι εντυπώσεις μιας συναυλιακής βραδιάς με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου και τον Σωκράτη Μάλαμα.

Είναι το απόλυτο σχήμα του φετινού καλοκαιριού. Μια «αγία» σύμπραξη, που μοιάζει με καταπιεσμένη επιθυμία που ξεσπά σαν ηφαίστειο. Ένα κορυφαίο καλλιτεχνικό δίδυμο με φουντωτό παρελθόν (αρχής γενομένης από τον δίσκο «Στην Ανδρομέδα και στη γη», 1995), εκρηκτικό παρόν (τον φετινό δίσκο «Με στόμα που γελά») και φλογερό μέλλον.

Αυτό που προσφέρουν οι Θανάσης Παπακωνσταντίνου και Σωκράτης Μάλαμας είναι σαφώς μια απαράμιλλη συναυλιακή πρόταση αν αναλογιστεί κανείς εκτός από το χάρισμα και τη δεδομένη χημεία δύο σαμάνων δημιουργών, την ονειρεμένη και δεμένη ομάδα συντελεστών. Εκτός από τη γάργαρη γυναικεία νότα της Ιουλίας Καραπατάκη, είναι και οι ωδικές ανάσες που πρόσφεραν ο άρχων βιολιστής Φώτης Σιώτας και ο τεχνικός σκηνής Αλέξανδρος Κτιστάκης, που θα μπορούσαν από μόνοι τους να στηρίξουν ένα χάρμα μουσικό μυστήριο. Κάθε λεπτομέρεια αυτής της απίθανης τετράωρης φαντασμαγορίας έμοιαζε κουρδισμένη στην εντέλεια από καλλιτεχνικής σκοπιάς, αλλά και τεχνικής, όταν μιλάμε για τον ήχο και τους φωτισμούς.

Εκεί που δεν υπάρχουν λέξεις

Martha Graham Dance Company στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Κύπρια. 

Το φετινό Φεστιβάλ Κύπρια έχει διαφορετικό αέρα από τα προηγούμενα. Είναι δεδομένη η διάθεση των διοργανωτών να το αναβαθμίσουν, αλλά αυτό δεν θα αρκούσε αν δεν συμπληρωνόταν από μερικές ευνοϊκές συγκυρίες.

Η μία ήταν η θεσμική πρόθεση της Βασιλικής Ορχήστρας Κονσέρτχεμπαου του Άμστερνταμ να περιοδεύσει σε όλες τις χώρες της ΕΕ, που έδωσε την ευκαιρία στο Φεστιβάλ να αρπάξει τη μοναδική ευκαιρία που έχει κανείς να κάνει καλή πρώτη εντύπωση. Έτσι, το Κούριο φιλοξένησε τη σημαντικότερη μουσική εκδήλωση της σύγχρονης ιστορίας του και επέδειξε την εξαιρετική του ακουστική, σιγοντάροντας τον τέλειο ήχο της RCO με τον λυρικότερο ήχο της φύσης: τον φλοίσβο της θάλασσας.

Ακούρευτες προσδοκίες

Όσα αποκομίσαμε από μια νύχτα στην όπερα με τον «Κουρέα της Σεβίλλης». (©Tolis Photography Studio)

Θα ήμουν από τους τελευταίους που συγκινούνται από τις αμπελοφιλοσοφικές αλχημείες του Πάολο Κοέλιο, ωστόσο η επιθυμία μου εισακούστηκε. Το 2015, όταν το Φεστιβάλ Όπερας της Πάφου σύστηνε στο κοινό του τον Τζοακίνο Ρόσινι δεν έκρυψα ότι θα προτιμούσα να παρακολουθήσω ένα πιο χαρακτηριστικό και «βατό» έργο του «κύκνου του Πέζαρο». Πέρσι πάλι, παρακολουθώντας το ζίνγκσπιλ του Μότσαρτ «Απαγωγή από το Σεράι» σκέφτηκα ότι η λυρική μας ενημέρωση «παρατράβηξε» κι ήταν καιρός να αρχίσουμε να απολαμβάνουμε ξανά πιο ονομαστά οπερατικά έργα.