Η τέχνη της ψυχής

15o Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Κινουμένων Σχεδίων Υπαίθρου.

Η λατινική λέξη «anima» συνδέεται με την ελληνική λέξη «άνεμος», σημαίνει την ανάσα, την πνοή και περικλείει την έννοια της ψυχής. Από αυτή προέρχεται η λέξη «animatio», δηλαδή εμψύχωση, αλλά και η λέξη «animatus», εμπνευσμένος. Στις λέξεις αυτές έχει τις ρίζες της η διεθνής πλέον λέξη animation, που αποδίδεται στην τέχνη του κινούμενου σχεδίου. Αυτή την εύλογη ετυμολογική απόσταση θα πρέπει να διήνυσαν όσοι, στην Ελλάδα κυρίως, αρέσκονται να αποκαλούν και επίσημα τα τελευταία χρόνια «τέχνη της εμψύχωσης», το να εμφυσάς ζωή σε άψυχα σκίτσα, με χαρακτήρες και εικόνες που δεν περιορίζονται από φυσικούς νόμους, γεγονός που προσφέρει άπλετη αφηγηματική ελευθερία.

Αδικαίωτος οίστρος

Θεσμοφοριάζουσες του Αριστοφάνη από την ΕΘΑΛ.

Ήταν από τις περιπτώσεις που πηγαίνεις στο θέατρο θετικά προδιατεθειμένος –κάτι αόριστο σου υπόσχεται ότι θα δεις κάτι όμορφο. Αισθανόμουν μάλιστα ότι το προαίσθημα αυτό κυριαρχούσε και ανάμεσα στους συνθεατές μου. Δυστυχώς, δεν δικαιώθηκε. Οι Θεσμοφοριάζουσες της ΕΘΑΛ είναι μια παράσταση με ενδιαφέροντα επιμέρους στοιχεία κι επειδή απεχθάνομαι να ισοπεδώνω κοπιώδη καλλιτεχνικά πονήματα θα ξεκινήσω αυτό το σημείωμα σημειώνοντας ότι υπήρξαν αρκετές στιγμές που έπιασα τον εαυτό μου να την απολαμβάνει. Άσχετα αν αυτό αντιστράφηκε στο τέλος, όταν μπορούσα πλέον να συνδιαλεχθώ με το συνολικό αποτέλεσμα.

Γερμανικό φιλότιμο

«Αγαμέμνων, Χοηφόροι» από το Θέατρο του Κρέφελντ και Μενχενγκλάντμπαχ. © Ματίας Στούτε. 

Ο Γερμανός σκηνοθέτης Ματίας Γκερτ ανδρώθηκε στην Schaubühne κι είναι πνευματικό τέκνο του Πέτερ Στάιν. Συγκεκριμένα, βαπτίστηκε καλλιτεχνικά στην κολυμβήθρα μιας από τις θρυλικότερες παραστάσεις αρχαίας τραγωδίας, της εννιάωρης Ορέστειας του Στάιν, από τα σπουδαιότερα θεατρικά γεγονότα στον κόσμο τη δεκαετία του ’80. Στα 25 του ταξίδεψε με ωτοστόπ από το Βερολίνο για να παρακολουθήσει στο αμφιθέατρο της Όστιας την παράσταση που θα του άλλαζε τη ζωή και την οπτική πάνω στο θέατρο.

Βασταχτή ελαφρότητα

«Η κόρη μου η σοσιαλίστρια» του Αλ. Σακελλάριου 

στον ΘΟΚ.

Ομολογώ ότι ανήκω σ’ αυτούς που στο άκουσμα της απόφασης του ΘΟΚ να ανεβάσει το καλοκαίρι το «Η κόρη μου η σοσιαλίστρια» όχι απλώς κουμπώθηκαν, αλλά έβγαλαν κι αγκάθια σαν σκαντζόχοιροι. Από πλευράς μου, η ένσταση δεν αφορά το δικαίωμα του οργανισμού να επενδύει σε «ελαφρές» παραγωγές που μόνο στόχο έχουν τη διασκέδαση του ευρέως κοινού, ευρύτερου από αυτό που συνήθως επισκέπτεται τα θέατρα. Ως επιχορηγούμενος ημικρατικός οργανισμός, ο ΘΟΚ δεν είναι τοτέμ, ούτε πνευματικό χωράφι των σκληροπυρηνικών υπερασπιστών του «ποιοτικού θεάτρου».