Συμβόλαιο υποταγής

O Ρομάν Πολάνσκι φαίνεται ότι καλοαρέστηκε να κινηματογραφεί σύγχρονα και εξεζητημένα, βραβευμένα με Τόνι, θεατρικά έργα και μάλιστα χωρίς καν να νοιάζεται να κρύψει ότι πρόκειται για θεατρικά έργα. Σε αντίθεση με τον «Θεό της Σφαγής» της Γιασμίνα Ρεζ,ά η «Αφροδίτη με τη γούνα» είναι επιπλέον ένα έργο θεάτρου-μέσα-σε-θέατρο. Η πρόκληση ήταν μεγάλη για τον ίδιο, ειδικότερα επειδή χρειάζεται να καταπιαστεί θεματικά με τον –ακούσιο- εισηγητή του μαζοχισμού.

Μια τζαζ αγκαλιά

Δεν γνωρίζω πόσοι από τους συνακροατές μου εισήλθαν κρατώντας μεγάλο καλάθι στο Θέατρο Παλλάς την περασμένη Τετάρτη, είμαι όμως σίγουρος ότι οι περισσότεροι εξ ημών εξήλθαμε με μια καρδιά-περιβόλι συναισθημάτων κι ένα μυαλό γεμάτο νότες και μουσικούς γρίφους. 

Μια λαμπρή στιγμή στις φετινές εκδηλώσεις της Γαλλοφωνίας συνιστούσε η συναυλία του τζαζ γκρουπ Aléas, το ρεπερτόριο του οποίου είναι σε μεγάλο βαθμό επηρεασμένο από την ανατολίτικη μουσική και τους ήχους των Βαλκανίων και της Αφρικής.

Πρώτο δείγμα θετικό

Κυπριακό θέατρο χωρίς ενεργή και πειστική κυπριακή θεατρική γραφή νοείται, αλλά υπολείπεται σε πολλά και κυρίως σε αυθεντικότητα, οικειότητα. Όπως νοείτο όλα αυτά τα τελευταία χρόνια που αρκούμασταν στο διεθνές και το ελληνικό έργο και σπάνια «έσπαγε» τη ρουτίνα κάποιο κυπριακό, σαν διάττον αστέρι, συνήθως άγουρο και οριακά παραστάσιμο. Η εποχή λοιπόν που μας κάθονται απανωτά μια σειρά από ενδιαφέροντα έργα, δεν μπορεί παρά να αποτελεί ορόσημο για την ιστορία του κυπριακού θεάτρου.

Αν το έργο της Δέσποινας Πυρκεττή «Somerfugl» που τόλμησε να ανεβάσει το Θέατρο Σκάλα ήταν το μόνο που προέκυπτε από το περιλάλητο Πρόγραμμα PLAY και πάλι θα έπρεπε να θεωρηθεί επιτυχημένο. Διότι ήταν μια προσπάθεια που περιείχε κόπο, τρόπο, χάρισμα και αγάπη.