Σαρκοβόρα ευαισθησία

Είναι γνωστό το ακαδημαϊκό και προσωπικό ενδιαφέρον του Ανθούλλη Δημοσθένους για τη ζωή και το έργο του Τένεσι Ουίλιαμς. Τη φορά αυτή επιχείρησε να προχωρήσει την έρευνά του ένα βήμα παραπέρα. Με αξιοσημείωτη ευλάβεια, διασταύρωσε δυο από τα σκληρότερα έργα του «καταραμένου» του αμερικανικού θεάτρου, που αποκαλύπτουν πολλά για τον ψυχισμό αυτής της ταλαιπωρημένης απαισιόδοξης ψυχής.

Η κυρία Βέναμπλ από το «Ξαφνικά, πέρσι το καλοκαίρι» βρίσκει διαύλους συνομιλίας με τον Λοτ από το «Τέλος του κόσμου» στην παράσταση που φέρει τον τίτλο «Campeza de Lopo» -από την τοποθεσία όπου ο γιος της, Σεμπάστιαν Βέναμπλ, έγινε βορά πεινασμένων κανίβαλων.

Σαν σε απόλυτη ταύτιση με τον συγγραφέα, ο σκηνοθέτης προβαίνει σε μια ποιητική μαρτυρία ευαισθησίας. Ο χώρος της εσωτερικής σκάλας της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών Λευκωσίας λειτούργησε χάρμα ως το «βαριά» ρεαλιστικό σκηνικό που θ’ επέτρεπε στα φτερά της παράστασης να πετάξουν σε ρυθμούς συμβολικούς και μεταφυσικούς.

Αναδεικνύοντας αποενοχοποιημένα τις δικές του υπογραμμίσεις πάνω στους θρησκευτικούς συμβολισμούς, από τους οποίους βρίθει το έργο του Ουίλιαμς, επιμένει με μια σχεδόν αποστειρωμένη ευσέβεια να φωτίσει δύο πρόσωπα τόσο γήινα, μα ταυτόχρονα τόσο ασθενικά και ανοίκεια.

Κι έδωσε καλλιτεχνικό κίνητρο στους ηθοποιούς του, Μαρία Μίχα και Τζούλιο Φίλιππο Ντ’ Ερρίκο.

Χρειάζεται μαεστρία και χειρουργική ακρίβεια για να «ράψεις» δυο φαινομενικά κοινές ιστορίες οι οποίες κρύβουν μέσα τους -και σταδιακά αποκαλύπτουν- περισσότερη ειδεχθή αλήθεια απ’ όση μπορεί ο άνθρωπος να αντέξει.