Εγώ ΔΕΝ είναι ο άλλος

Είναι αρχή μου να μην αποχωρώ πριν την ολοκλήρωση μιας παράστασης. Θέλεις από σεβασμό στην καλλιτεχνική προσπάθεια, από τακτ, από απλή περιέργεια για το «πού επιτέλους το πάει», πολλές φορές έχω πιάσει τον εαυτό μου να αυτομαζοχίζεται και να επιδεικνύει ιώβεια υπομονή, πίνοντας μέχρι τελευταίας γουλιάς το πικρό ποτήρι ενός ανυπόφορου θεάματος.


Ίσως να έχω δει και χειρότερες παραστάσεις από τις «Φόνισσες της Παπαδιαμάντη», όμως αυτή τη φορά άντεξα μέχρι το διάλειμμα. Την «έκανα» εν πλήρει συνειδήσει και χωρίς να κοιτάξω πίσω.

Δεν ήταν μόνο οι κακοφτιαγμένοι, αλλοπρόσαλλοι χαρακτήρες, στην ανάλαφρη, τυποποιημένη συσκευασία από τη «βιοτεχνία ιδεών» των Ρήγα-Αποστόλου. Δεν ήταν η επί σκηνής καφρίλα στην οποία μετουσιωνόταν η ρομποτική σκηνοθεσία μιας υποτυπώδους, εξωγήινης πλοκής που απλώς λειτουργούσε ως όχημα για την άτακτη ρίψη χοντροκομμένων, μαλλιοτραβηγμένων αστεϊσμών.

Δεν με απώθησε η σκηνή, αλλά η πλατεία. Είχε γεμίσει ασφυκτικά και μάλιστα οι περισσότεροι θεατές ήταν ξεκαρδισμένοι. Και ανάμεσά τους ο νυν και δύο πρώην υπουργοί Παιδείας και Πολιτισμού. Άραγε η «επιτυχία» δικαιώνει αυτούς που επέλεξαν μια καθαρά χαβαλετζίδικη αρπαχτή για το πρόγραμμα της κορυφαίας μας καλλιτεχνικής διοργάνωσης;

Αν προτεραιότητα του Φεστιβάλ Κύπρια είναι να γεμίζει τα θέατρα κι όχι τα μυαλά, δεν υπάρχει λόγος να το επιχορηγούμε. Και αφήνουμε και τον Ρεμπώ στην ησυχία του…