Ο γητευτής των ποδιών

Είναι κάποιες φορές που σηκώνεσαι από τη ζαχαρένια σου και τραβιέσαι σε μια παράσταση για λόγους ανωτέρας βίας. Μια τέτοια ήταν κι αυτή. Πρωινό Κυριακής, δωρεάν είσοδος, εκπαιδευτική συναυλία, ειδικά σχεδιασμένη για παιδιά προσχολικής και σχολικής ηλικίας. Ας όψονται οι πατρικές υποχρεώσεις, που με οδήγησαν εκείνη την ημέρα στο Δημοτικό Θέατρο Στροβόλου.

Ήταν κι εκείνη εκεί

«Two Cigarettes in the Dark» σε χορογραφία Πίνα Μπάους από το Tanztheater Wuppertal.

Με τα χέρια να πονάνε έπειτα από το 15λεπτο standing ovation, βγήκα στη σάλα της Όπερας του Βούπερταλ βουίζοντας κι εγώ μαζί με το εκστασιασμένο μελίσσι των θεατών από κάθε γωνιά του κόσμου. Εξερχόμενος διερωτήθηκα τι ήταν αυτό που έκανε εκείνη την τρίωρη ρωγμή στο χρόνο να μοιάζει τόσο μαγική. 

Θεατής: Ο απόλυτος πρωταγωνιστής

Η παράσταση του Ρομέο Καστελούτσι «FOLK.» στην Τριενάλε του Ρουρ.

Φτάσαμε στην Γκεμπλέζεχαλε του Ντούισμπουργκ λίγα λεπτά πριν την έναρξη της παράστασης. Είναι μια ιδιόμορφη αίθουσα, τμήμα παλιού εργοστασίου επεξεργασίας μεταλλευμάτων. Όσο προετοιμασμένος κι αν είσαι, ή ακόμη και συστηματικός θεατής των παραστάσεων του Ρομέο Καστελούτσι, η υπόγεια αίσθηση της αναμονής της έκπληξης είναι το αίσθημα που σε κατακλύζει από την πρώτη στιγμή, καθώς ανακαλύπτεις το λόγο που επέλεξε το συγκεκριμένο χώρο, που συνδυάζει τη θρησκευτικότητα και την υπερβατικότητα ενός ναού με την «ψυχρή» κοσμικότητα ενός βιομηχανικού κτηρίου.

Ο-θέλω όπερα

«Οθέλλος» του Τζιουζέπε Βέρντι από την Όπερα του Εθνικού Θεάτρου της Σλοβακίας.

Ο καιρός χάρμα, τα καθίσματα γεμάτα, οι μονωδοί διεθνούς επιπέδου, ο καλλιτεχνικός οργανισμός σοβαρός, οι διοργανωτές γαλαντόμοι, το έργο ένα διαχρονικό αριστούργημα. Τι μπορεί να πάει στραβά; Τίποτα. Ε, τότε γιατί φεύγοντας πήρα μαζί μου την αίσθηση ότι κάτι σημαντικό έλειπε για να δέσει το γλυκό; Ο «Οθέλλος» είναι «όπερα τραγουδιστών» και απαιτεί κορυφαίους ερμηνευτές στους βασικούς ρόλους. 

Ο μέγας πλην-θέτης

Το φαινόμενο Τζον Κέιτζ, οι «Ευρώπερες» και η τέχνη της αποδόμησης.

Φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη γέννησή του Τζον Μίλτον Κέιτζ Τζούνιορ και είκοσι από το θάνατό του. Η Τριενάλε του Ρουρ, που από φέτος κάνει νέα αρχή υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Χάινερ Γκέμπελς, δεν θα μπορούσε να τιμήσει καλύτερα αυτές τις επετείους από το να παρουσιάσει μια σύγχρονη εκδοχή-αναβίωση ενός από τα πιο επαναστατικά έργα της σύγχρονης εποχής. Το 1987, οι τιμητές του Κέιτζ, Χάιντς- Κλάους Μέτζγκερ και Ράινερ Ριμ, τον προσκάλεσαν να γράψει μια όπερα που θα αποτελούσε μια «αμετάκλητη άρνηση της ίδιας της όπερας» για λογαριασμό της Όπερας της Φρανκφούρτης. Κάπως έτσι γεννήθηκαν οι περίφημες «Ευρώπερες» και συγκεκριμένα οι πρώτες δύο (μέχρι το 1991 γράφτηκαν ακόμη τρεις).