Πρώτα ν’ αναπνεύσουμε

«Πνεύμονες» του Ντάνκαν Μακμίλαν σε σκηνοθεσία Μαρίας Ιόλης Καρολίδου.

Σε τι κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας; Το ρητορικό αυτό ερώτημα, που ακούγεται σαν μπλουζ μουσική φράση, έμεινε παροιμιώδες στην ποπ ελληνική καθημερινότητα από μια λαϊκότατη τηλεοπτική στιχομυθία μεταξύ του Νίκου Ευαγγελάτου και του Νίκου Τσιαμτσίκα. Εννοείται όμως πως όταν το θέσουμε σε συγκεκριμένη συγκυρία και υπό συγκεκριμένες συνθήκες στον εαυτό μας ή τον άνθρωπο με τον οποίο σχεδιάζουμε να μοιραστούμε τη ζωή μας, εκτός από ένα παιχνίδι υποφοράς- ανθυποφοράς δύναται να πυροδοτήσει μια υπαρξιακή κρίση και να μας ταρακουνήσει μπροστά στη συνειδητοποίηση των μεγάλων ευθυνών.

Η δικτατορία της φασαρίας

«Φυλές» της Νίνα Ρέιν σε σκηνοθεσία Αθηνάς Κάσιου, στη Νέα Σκηνή ΘΟΚ. 

Παρακολούθησα τις δύο παραγωγές του Θεατρικού Οργανισμού με διαφορά δύο ημερών τη μία από την άλλη –την προηγούμενη Παρασκευή τις «Φυλές» και την Κυριακή τη «Στέλλα με τα Κόκκινα Γάντια». Η ολιγόμετρη απόσταση της Νέας από την Κεντρική Σκηνή μου φάνηκε αβυσσαλέα. Σαν να βρίσκεται η μία στον Ακάμα κι η άλλη στον Απόστολο Ανδρέα. Διερωτώμαι αν ο ΘΟΚ συνειδητά έχει επιλέξει να απευθύνεται σε διαφορετικό κοινό, αν έχει εσκεμμένα τραβήξει μια κόκκινη διαχωριστική γραμμή στους θεατρόφιλους, καλώντας τους να διαλέξουν πλευρά. Και δεν είναι ζήτημα πλουραλισμού. Είναι λες και τίθεται στο κοινό ένα ιδεολογικό δίλημμα.

Το άχθος της μνήμης

Το «Τίμημα» του Άρθουρ Μίλερ σε σκηνοθεσία Άδωνη Φλωρίδη στο Θέατρο Versus. 

Το «Τίμημα» του Άρθουρ Μίλερ είναι ένα υπέροχο έργο. Περιέχει όλα τα ακριβά και σπάνια συστατικά ενός παλιάς κοπής αριστουργήματος, αλλά και μια αινιγματική σεμνότητα που το κρατά στην πίσω θέση της «βιτρίνας». Το τίμημα του τίτλου είναι αυτό που πληρώνουμε πάντα όταν παίρνουμε τις μεγάλες αποφάσεις, όταν καλούμαστε σε κρίσιμες φάσεις της ζωής να κάνουμε καθοριστικές επιλογές. 

Σε γραπώνει απ’ τον λαιμό

«Στέλλα κοιμήσου» του Γιάννη Οικονομίδη από το Εθνικό Θέατρο της Ελλάδας. 

Αν ο κινηματογράφος του Γιάννη Οικονομίδη είναι μια προσομοίωση της πραγματικότητας, μια «φέτα αληθινής ζωής», το θέατρό του αποδεικνύεται δριμύτερο, αμεσότερο, στα όρια του αφόρητου. Και συνεπώς νοσηρά γοητευτικό. Είναι ένα διαπεραστικό βίωμα, μια πρωτόγνωρη εμπειρία που δεν στοχεύει στη συγκίνηση και την κάθαρση, αλλά σ’ ένα εντατικό ταρακούνημα. Δεν είναι υπόκριση, δεν είναι μίμηση πράξεως, είναι ό,τι πιο κοντινότερο στην ίδια την πράξη. Ένας επαναστατικός παραστατικός «φωτορεαλισμός», η πιστότητα του οποίου είναι τόσο απόλυτη που κονιορτοποιεί τις συμβάσεις και χτίζει τον θεατή ΜΕΣΑ στον τέταρτο τοίχο.