Το παράδοξο της διπλανής πόρτας

Το κυπριακό θέατρο βρίσκεται σε καλό φεγγάρι και εκτιμώ ότι δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι αυτό συμπίπτει με την εξέλιξη και την αξιοποίηση του κυπριακού θεατρικού έργου. Η θετική αύρα ωστόσο αγκαλιάζει ευρύτερα και τη στάση του κοινού και δεν εννοώ μόνο σε επίπεδο προσέλευσης. Διακρίνω να κυκλοφορεί στις πλατείες των θεάτρων ένα πιο υποψιασμένο και πιο αυστηρό κοινό, να παρακολουθεί με περισσότερο σκεπτικισμό καλλιτεχνικές απόπειρες που πατούν στο σαθρό έδαφος ανεπαρκώς επεξεργασμένων φαεινών ιδεών. Κι αυτό συμπαρασύρει τη σκηνή σε υψηλότερα επίπεδα απόδοσης.

Φοβηθείτε άφοβα

Πήγα να παρακολουθήσω την παράσταση του Άχιμ Βίλαντ «Fear Industry» μ’ έναν κρυφό φόβο: ότι θα επρόκειτο για έναν ακόμη ανέξοδο, επιδερμικό φιλιππικό κατά των αόριστων σκοτεινών εξουσιαστών που τρέφονται από την ίδια τους την ικανότητα να χρησιμοποιούν το φόβο ως εργαλείο αδρανοποίησης και (συνεπώς) χειραγώγησης των μαζών. Ο φόβος αυτός δεν επιβεβαιώθηκε και γενικότερα εκείνη η βραδιά εξελίχθηκε σε μια αλληλουχία διαψεύσεων σε σχέση με αυτά που ανέμενα να παρακολουθήσω.

Υποδειγματική διεισδυτικότητα

Τα παιδιά είναι ένα δεκτικό, αλλά και οξυδερκές κοινό. Αλίμονο σ’ αυτόν που θα προσπαθήσει να τα κοροϊδέψει με εντυπωσιοθηρικά τρικ και υπερβολικές, αλλά ανούσιες δόσεις χρωμάτων, σχεδίων και μουσικής.Η παραγωγή «Μια γιορτή στου Αλ Νουρί» δικαίωσε τον ΘΟΚ, τον συγγραφέα Φόλκερ Λούντβιχ, τον σκηνοθέτη Βασίλη Κουκαλάνι, όλους τους συντελεστές κι όσους την πίστεψαν προσφέροντας ένα ευχάριστο δίωρο σεμινάριο ηθικής, κοινωνικής και πνευματικής διαπαιδαγώγησης για παιδιά και ενήλικες, μέσω της έντιμης παρουσίασης μιας ωμής και δυσάρεστης πραγματικότητας.

Η ισχύς εν τη αγνοία

Η γνώση δεν είναι πάντα δύναμη∙ μπορεί να αποδειχτεί και μειονέκτημα. Η γνώση ότι ο σκηνοθέτης της παραγωγής «Οιδίπους Τύραννος» από τη Σκηνή 018 του ΘΟΚ υποχρεώνεται να αντικαταστήσει προσωρινά τον ηθοποιό Ανδρέα Μακρή, λόγω τραυματισμού, φύτεψε εξαρχής στο μυαλό τον σπόρο της προκατάληψης για το σκηνικό αποτέλεσμα.

Και την αμηχανία μεγέθυνε ο κωλυόμενος ηθοποιός, ο οποίος κάθισε στο ακριβώς διπλανό κάθισμα ως θεατής κι έμοιαζε να διασκεδάζει την παράσταση σαν να τη έβλεπε πρώτη φορά.