Η Ράμπλινγκ και οι χαμένες προσδοκίες

«Καβάφης- Γιουρσενάρ» με την Σάρλοτ Ράμπλινγκ. (©ΦΩΤΟ ΛΑΡΚΟ, Πάφος)

Ενεοί και κεχηνότες έμειναν οι θεατές που παρακολούθησαν την παράσταση αφιερωμένη στον Κωνσταντίνο Καβάφη και τη Μαργκερίτ Γιουρσενάρ, που διοργάνωσε το Πάφος 2017 στο Μαρκίδειο Θέατρο. Όχι, όμως, από το σκηνικό αποτέλεσμα και την εκθαμβωτική ερμηνεία της Σάρλοτ Ράμπλινγκ, αλλά επειδή κάτι «άλλο» περίμεναν. Ίσως κάτι πιο «θεατρικό», πιο ατμοσφαιρικό ή στομφώδες, κάτι περισσότερο από μια ανεπαίσθητα σκηνοθετημένη, παράλληλη απαγγελία ποιημάτων και μάλιστα σε αναλόγιο.

Το μετέωρο βήμα του πελεκάνου

«Ο Πελεκάνος» του Αύγουστου Στρίντμπεργκ σε σκηνοθεσία Λέας Μαλένη στην ΕΘΑΛ.

Στην αρχαιότητα και αργότερα στη χριστιανική παράδοση ο πελεκάνος καθιερώθηκε ως σύμβολο της παροιμιώδους μητρικής αυτοθυσίας. Χωρίς ουσιαστικά να υπάρχει επιστημονική τεκμηρίωση, διατηρήθηκε ο μύθος του στοργικού πουλιού που με το ράμφος σκίζει το στέρνο του και κύπτον πάνω απ’ τα ετοιμοθάνατα μικρά του αφήνει να στάξει ζεστό αίμα μέσα στα μισάνοιχτα, πεινασμένα στόματα. Προφανέστατα, ο Στρίντμπεργκ χρησιμοποιεί τον μύθο ειρωνικά, αντιπαραβάλλοντας την ιστορία μιας κατ’ επίφαση προστατευτικής, αλλά κατ’ ουσίαν παθολογικά φίλαυτης και δεσποτικής μάνας, που αποστερεί συνειδητά από τα παιδιά της τη γαλούχηση και τη στοιχειώδη διατροφή, φροντίδα, θέρμανση και αξιοπρέπεια για να μη στερηθεί η ίδια ανέσεις και πολυτέλειες.

Περί μνήμης και ηρωισμού

«Το τελευταίο σημείωμα» του Παντελή Βούλγαρη. 

Το μακρινό Γενάρη του 2015, ο Αλέξης Τσίπρας επέλεγε ως πρώτη πολιτική πράξη της θυελλώδους θητείας του την επίσκεψη στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, όπου κατέθεσε κόκκινα τριαντάφυλλα στο μνημείο των κομμουνιστών που εκτελέστηκαν από τις κατοχικές δυνάμεις. Εκτός από κίνηση υψηλού συμβολισμού, η πράξη εκείνη αποτέλεσε μια σπάνια ευκαιρία να βρουν μια έστω προσωρινή θέση στο εκτυφλωτικό φως της επικαιρότητας όσα η επίσημη και «πολιτικά ορθή» ιστορική αφήγηση του νεοελληνικού κράτους επιλέγει συστηματικά και εργολαβικά να περνάει από το κόσκινο της λησμονιάς και της διαστρέβλωσης.

Φλεγματική κοκορομαχία

«Cock» του Μάικ Μπάρτλετ σε σκηνοθεσία Κώστα Σιλβέστρου στον ΘΟΚ.

Το 2009, λίγο πριν την παγκόσμια πρώτη του «Cock» στο Royal Court, ο θρασύς 29χρονος Μάικ Μπάρτλετ έλεγε στους δημοσιογράφους ότι το θέατρο δεν είναι... εκκλησία κι ότι πρέπει να εγκαταλείψουμε την ιδέα ότι είναι εγγενώς καλό το να πηγαίνει κανείς να δει μια παράσταση, μιας και οι περισσότερες είναι κακές. Στο Λονδίνο, έτσι; Γιατί άλλα θα έλεγε αν ζούσε λ.χ. στην... Κύπρο. Ο Μπάρτλετ πρόσθετε επίσης ότι το θέατρο πρέπει να απευθύνεται σε ανθρώπους με κανονικές δουλειές και ζωές κι ότι η έννοια «θέατρο για το θέατρο» είναι η μεγαλύτερη και πιο φρικτή ανοησία.