Στην κορυφαία μέχρι σήμερα ταινία του
«Σκιές και Πρόσωπα», ο Κύπριος σκηνοθέτης Ντερβίς Ζαΐμ αποτολμά να αγγίξει πάνω
στις πληγές της Κύπρου. Όχι με σκοπό να τις ξύσει, αλλά με την προσδοκία να τις
απαλύνει.
Στην ωριμότερή του ταινία, ο σπουδαίος Τουρκοκύπριος σκηνοθέτης επέλεξε το
ταραχώδες πεδίο των διακοινοτικών συγκρούσεων του 1963-64, κατά τη διάρκεια των
οποίων είδε για πρώτη φορά κι ο ίδιος το φως του ήλιου, σ’ ένα καταφύγιο.
Καταπιάνεται με ένα λεπτό θέµα, το οποίο κανείς σκηνοθέτης μέχρι σήμερα δεν τόλμησε
να ακουμπήσει, για να φέρει εις πέρας ένα ρεαλιστικό πολιτικό δράμα, θεμελιωμένο
σ’ ένα στέρεο σενάριο που έγραψε ο ίδιος, πυκνό σε σκέψη και συναισθήματα.
