Υπερβολική δόση πραγματικότητας

«Εικόνα 1» σε σύλληψη- σκηνοθεσία Στέφανου Δρουσιώτη. 

Ώστε έτσι είναι λοιπόν το βεστιάριο του ΘΟΚ! Αν μη τι άλλο, όσοι δεν έτυχε να ξαναβρεθούν στα ενδότερα των Αποθηκών, με τη θέαση της παράστασης «Εικόνα 1» έχουν την ευκαιρία να πάρουν μια πρώτη εικόνα από τα σπλάχνα του οργανισμού. Όχι, δεν πιστεύω ότι αυτός ήταν ο απώτερος στόχος του Στέφανου Δρουσιώτη ή ότι επιδίωκε να κλείσει το μάτι στα αγλαά χρόνια του κυπριακού θεάτρου. Δεν θα καταδίκαζε συνειδητά σ’ ένα τέτοιο καλούπι το όραμά του. Αν και ο αντίλαλος της συγκεκριμένης πρότασης συνηχεί με το αίτημα του νέου περιβάλλοντος στον ΘΟΚ για επιστράτευση και άλλων χώρων, πέραν των συμβατικών. 

Μια ιστορία επιβίωσης

«Μπεντ» του Μάρτιν Σέρμαν σε σκηνοθεσία Β. Κυριαζή στο Θέατρο Ανεμώνα. (©Παντελής Χατζημηνάς)

Πέρασαν 13 χρόνια από τότε που το Θέατρο Ανεμώνα είχε πρωτοανεβάσει το «Μπεντ» του Μάρτιν Σέρμαν κι όμως αισθάνομαι πιο φρέσκια στη μνήμη μου τη θέαση εκείνης της παράστασης. Το διαπίστωσα παρακολουθώντας τη νέα εκδοχή, όπου το μυαλό ανακαλούσε σχεδόν σκηνή-σκηνή την παλιά παράσταση και κατέφευγε σε αναπόφευκτες συγκρίσεις. Προφανώς μεγαλώνω κι εγώ όπως όλοι κι έχω την αίσθηση της συμπύκνωσης του πραγματικού χρόνου, που κυλά αψηλάφητος μέσα από τα χέρια μου, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Η μνήμη πρέπει να είχε σοβαρούς λόγους να εγγράψει έντονα εκείνη την εμπειρία. Ό,τι κι αν σημαίνει αυτό, θεωρούσα διαχρονικά την παράσταση που είχε σκηνοθετήσει ο Βαρνάβας Κυριαζής ως την καλύτερη του Θεάτρου Ανεμώνα.

Αποτρόπαια ομορφιά

«Relic» του Ευριπίδη Λασκαρίδη και της ομάδας OSMOSIS.

Η πρώτη μου σκέψη όταν έβγαινα το βράδυ της Τρίτης από το Θέατρο Αποθήκες ήταν ότι το πρόγραμμα Dubitanda άρχισε με τον καλύτερο τρόπο, καθώς η παράσταση του Ευριπίδη Λασκαρίδη «Relic» συμπυκνώνει, ενδεχομένως, όλα τα χαρακτηριστικά που δομούν το γενναίο όραμα και το ιδιάζον προσωπικό σύμπαν του Στέφανου Δρουσιώτη: θάρρος, παραδοξότητα, φορμαλισμός, πρωτοπορία. Παράλληλα, ο ίδιος έκανε σαφές ότι στην ανέλπιστη αυτή ευκαιρία που του δόθηκε από τον ΘΟΚ στο πλαίσιο αυτής της καινοφανούς σειράς παράλληλων δράσεων, θα δώσει έμφαση στο μεταδραματικό θέατρο. Και ιδού.

Αγελαία ενδοσκόπηση

Η εμπειρία του «Remote Pafos» από τους Rimini Protokoll. (©ΦΩΤΟ ΛΑΡΚΟ, Πάφος)

Βρίσκομαι στην άβολη, άκομψη, όσο και ενδιαφέρουσα θέση να γράψω ένα σημείωμα για μια παράσταση στην οποία πρωταγωνιστής ήταν... η αφεντιά μου. Όχι, δυστυχώς, δεν ανακάλυψα κάποιο κρυφό καλλιτεχνικό ταλέντο –εξακολουθούν να κρύβονται καλά. Και πριν βιαστείτε να στηλιτεύσετε την υποκειμενικότητα ή το ηθικά ελεγκτέο του πράγματος, επιτρέψτε μου να εξηγήσω.

Το φως και το σκοτάδι της Κάλλας

«[ID] Double» σε χορογραφία Λουί-Ελιάν Μαρτέν στο Διεθνές Φεστιβάλ Κύπρια. 

Χωρίς να απογειώνει κιόλας το φετινό πρόγραμμα του Διεθνούς Φεστιβάλ Κύπρια, η παραγωγή «[ID] Double» από τον Καναδά μπορεί άνετα να συγκαταλεχθεί στην κατηγορία των «έξυπνων επιλογών». Είναι απλή, οικονομική και εξυπηρετεί την πρόθεση να αποδοθεί φόρος τιμής σε μια οικουμενική προσωπικότητα της παγκόσμιας τέχνης, στο πλαίσιο και του «Έτους Μαρίας Κάλλας», με αφορμή τη συμπλήρωση 40 χρόνων (ήταν Σεπτέμβριος μάλιστα) από τον θάνατό της.