Το «ψέμα» ανέδειξε μια πικρή αλήθεια

Τι να τα κάνω τα τέσσερα βραβεία και τις έξι υποψηφιότητες όταν το «Stallerhof» δεν το είδαν ούτε 500 άτομα; Αυτό θα αναρωτιόμουν αν ήμουν ο Μηνάς Τίγκιλης κι έβλεπα την παράσταση «Το ψέμα έχει μακριά ποδάρια» να παίζει συνεχώς μπροστά σε γεμάτη και ξεκαρδισμένη πλατεία. Και να πεις ότι δεν είχε κάνει προσπάθειες να αναδείξει την παραγωγή που θριάμβευσε στα φετινά Βραβεία Θεάτρου; Μέχρι και τον συγγραφέα είχε φέρει στην Κύπρο.

Μια παράσταση που είχε απαντήσεις

Όταν παρακολουθείς ένα έργο του Ντάριο Φο, έχεις διαρκώς την αίσθηση ότι ο συγγραφέας πιέζει συνεχώς το δάχτυλο στα πλευρά σου· κι ενίοτε σε γαργαλάει ή σε σουβλίζει. Η παράσταση «Ανοιχτό Ζευγάρι», στο Θέατρο Διόνυσος μπορεί να μην είναι η επιτομή της… θεατρικής αγκιτάτσιας και να θεωρείται από τα πιο «εμπορικά» έργα του Ιταλού νομπελίστα, δεν μπορείς ωστόσο να μη διακρίνεις πίσω από την αρχετυπική κόντρα του πρωταγωνιστικού ερωτικού διπόλου το πολιτικό σχόλιο, την εναλλακτική κοινωνική οπτική, αλλά βέβαια και το απροκάλυπτο φεμινιστικό πνεύμα της Φράνκα Ράμε –με την οποία το συνέγραψε.

Τόσο μακριά από εμάς

Βρίσκω άστοχο για τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου να προγραμματίζει την ίδια ακριβώς περίοδο δύο τόσο μακρινά από τη δική μας πραγματικότητα οικογενειακά δράματα, εκτυλισσόμενα στην αγγλική και αμερικανική επαρχία. Έχω την αίσθηση ότι η ρεπερτοριακή πολιτική του χρειάζεται σοβαρή αναθεώρηση. Η σκέψη αυτή περιτριγύριζε το μυαλό μου εξερχόμενος από το χώρο της Νέας Σκηνής, αφού το «γιατί» που με βασάνιζε τις δύο ατελείωτες ώρες της παράστασης δεν έλεγε να βρει απάντηση. Γιατί επιλέγηκε το έργο του Σάιμον Στίβενς «Χάρπερ Ρίγκαν» και τι έχει να μας πει;

Όλα είναι μουσική

Είναι επίτευγμα να εκτελείς έργα ανεξάρτητων στοχαστών της μουσικής όπως ο Τζον Κέιτζ ή η Γκαλίνα Ουστβόλσκαγια σε άμουσες εποχές και σε στρυφνές πόλεις όπως η Λευκωσία, χωρίς η προσπάθειά σου να μοιάζει μ’ ένα ανιαρό κήρυγμα στην έρημο. Πόσω μάλλον όταν το πρόγραμμά σου περιλαμβάνει, στην ίδια συναυλία, χαρακτηριστικά έργα και των δύο προαναφερόμενων.

Μεταλλαγμένος ρομαντισμός

Ο Βίκτωρ Ουγκώ –στην «Ιστορία ενός εγκλήματος»- γράφει πως «μπορείς ν’ αντισταθείς στην προέλαση των στρατών, αλλά όχι στην προέλαση των ιδεών». Έτσι κι ο Ανδρέας Αραούζος, δεν κατάφερε ν’ αντισταθεί στην ιδέα που του καρφώθηκε στο μυαλό, δεν κιότεψε μπροστά στο ενδεχόμενο μιας καλλιτεχνικής πανωλεθρίας και προχώρησε περήφανος και ατρόμητος προς το πεδίο μιας άνισης μάχης.