Ούτε καν

Η μουσική παράσταση της Ούτε Λέμπερ στο Μεσαιωνικό Κάστρο της Πάφου (©ΦΩΤΟ ΛΑΡΚΟ).

Η Ούτε Λέμπερ γεννήθηκε στο Μίνστερ, στη βόρεια Γερμανία, όπου οι κάτοικοι ιδρώνουν στη σκέψη και μόνο ότι το καλοκαίρι το θερμόμετρο μπορεί να περάσει τους 20 βαθμούς. Έχει εμφανιστεί στα πιο φημισμένα θέατρα του πλανήτη, τον οποίο πρέπει να έχει γυρίσει 2-3 φορές. Ενδεικτικά, τον Απρίλη ήταν στο Πεκίνο, τον Φεβρουάριο στο Πότσνταμ, το περασμένο φθινόπωρο στο Εδιμβούργο. Ε, είπε να έρθει και στην ταπεινή μεν, αλλά ζεστή Πάφο. Και… κόντεψε να πουντιάσει.

Μακρύ και ομιχλώδες ταξίδι

«Ταξίδι μεγάλης μέρας προς τη νύχτα» του Ευγένιου Ο'Νιλ, σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά, στον ΘΟΚ.

​Είδα το «Ταξίδι μεγάλης μέρας προς τη νύχτα» του Γιάννη Χουβαρδά κι όταν γύρισα σπίτι έκλαψα, που θα ‘λεγε κι ο Στίβεν Κινγκ. Όχι για ενδεχόμενη ζημιά στον δείκτη νοημοσύνης μου –αυτός έτσι κι αλλιώς είναι χαμηλός. Ούτε από ερεθισμό στον δακρυικό αδένα, ελέω της τεχνητής ομίχλης που φλομώνει σαδιστικά σκηνή και πλατεία στη μισή διάρκεια ενός μακρού θεατρικού ταξιδιού.

Μίμηση φύσεως

«Ένας αριθμός» της Κάριλ Τσέρτσιλ σε σκηνοθεσία Αθηνάς Κάσιου (©Στέλιος Καλλινίκου).

Πέρσι τέτοια εποχή, με το «Love and Information», η Αθηνά Κάσιου σύστηνε στο θεατρόφιλο κοινό της Κύπρου την Κάριλ Τσέρτσιλ. Δηλαδή, την κατά πολλούς σημαντικότερη εν ζωή θεατρική συγγραφέα της Βρετανίας, που μαζί με τον Χάρολντ Πίντερ και τον Τομ Στόπαρντ θεωρείται εκ των κυριότερων αναμορφωτών της σύγχρονης βρετανικής δραματουργίας. Φέτος, φιλοδοξεί να πάει αυτή τη γνωριμία ένα βήμα παραπέρα, προτείνοντας ένα έργο παλαιότερο, πιο χαρακτηριστικό, αλλά και λιγότερο ιδιόμορφο ως προς τη δομή.

Ζήτω που καήκαμε

Η συναυλία της Φιλαρμονικής του Βερολίνου στο Μεσαιωνικό Κάστρο της Πάφου (©Monika Rittershaus). 

Η ηλίαση και τα εγκαύματα ήταν φυσικό επακόλουθο για όσους επέλεξαν να μη φορέσουν καπέλο και για όσους δεν προνόησαν να βάλουν αντηλιακό. Κοκκινολαίμηδες διαφόρων φωτότυπων, αλλά και μουσικών καταβολών αποχώρησαν από την πλατεία του Κάστρου της Πάφου έχοντας μόλις καταχειροκροτήσει όρθιοι τη σπουδαιότερη ορχήστρα που έχει ποτέ πατήσει το πόδι της στην Κύπρο. Ήταν φανερό στα ερυθριασμένα πρόσωπα ότι το μυαλό προσπαθούσε να επεξεργαστεί την εμπειρία που μόλις είχε ζήσει, δεχόμενο παράλληλα ερεθίσματα από -το καταπονημένο από τον φλογερό μαγιάτικο ήλιο και την ακινησία- σώμα.