Τεχνοβλεψίας: Έκπληξη θα ήταν αν δεν μας εξέπληττε

Σκέψεις από όσα ζήσαμε στο 2ο Διεθνές Φεστιβάλ Performance Art.

Φαούστο Γκράσια, «The Sense of Fragility»

Το περσινό 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Performance Art ήταν κάτι παραπάνω από αναγνωριστικό. Η καλλιτεχνική του επιτυχία υπό αντίξοες συνθήκες, σε μια εποχή που τα πάντα στην Κύπρο φάνταζαν μουδιασμένα, πρόδωσε την ύπαρξη στην Κύπρο μιας λιγότερο γνωστής αλλά ανερχόμενης δημιουργικής κοινότητας αλλά και επιβεβαίωσε την πεποίθηση ότι στη χώρα μας ισχύει ακράδαντα ότι η ιδιωτική πρωτοβουλία, το μεράκι και το πείσμα μιας μερίδας «εκκεντρικών» είναι η κινητήριος δύναμη για κάθε είδους πολιτιστική δραστηριότητα.

Κι εκεί που διερωτάσαι αν υπάρχει τρόπος η δεύτερη διοργάνωση να επαναλάβει και να ξεπεράσει την επιτυχία της 1ης, που είχε και το πλεονέκτημα της έκπληξης, η απάντηση δόθηκε το τριήμερο 27–29 Ιουνίου. Οι διοργανωτές δεν δίστασαν να αγνοήσουν τις υψηλές θερμοκρασίες και την ακατανίκητη ροπή των κατοίκων της πρωτεύουσας προς τα δροσιστικά παράλια κι όχι μόνο «ανταγωνίστηκαν» την περσινή τους επιτυχία, αλλά την ξεπέρασαν. Άλλωστε, το στοιχείο της έκπληξης, προϊόν μιας δημιουργικής παρόρμησης, αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό της ιδιαίτερης αυτής τέχνης και συνεπώς το ενδιαφέρον των θεατών–συνδραστών παρέμεινε αμείωτο.

Το 2ο Διεθνές Φεστιβάλ Performance Art έχτισε πάνω στα γερά θεμέλια που δημιουργήθηκαν κατά την περσινή καθοριστική χρονιά για να ανεβάσει το αποτέλεσμα αρκετά επίπεδα ψηλότερα. Η καλλιτεχνική διευθύντρια Χριστίνα Γεωργίου και η δημιουργική της ομάδα είχαν την έμπνευση να ορίσουν μια νοητή «Διαδρομή Προτεραιότητας» κατά μήκος της νεκρής ζώνης, προσκαλώντας καλλιτέχνες από τις τέσσερις γωνιές του κόσμου να αναμετρηθούν με τις παραμέτρους ενός συναισθηματικά, πολιτικά, αρχιτεκτονικά και ιστορικά φορτισμένου (ψυχο)γεωγραφικού σημείου στον παγκόσμιο χάρτη.

Αλεξάντρα Τσίρλε, Πολ Κάρτερ «Head to Head - Pushing Terrotories».

Λίγα μέρη στον πλανήτη θα μπορούσαν να δώσουν τόσο πολλά ερεθίσματα στο συγκεκριμένο είδος τέχνης για να λειτουργήσει. Γι’ αυτό και οι καλλιτέχνες αυτοί, με την αξιόλογη διεθνή παρουσία, είναι σίγουρο ότι θα έχουν πολύ ψηλά στο βιογραφικό τους τη συμμετοχή στη διοργάνωση της Κύπρου. Που είναι βέβαιο ότι πλέον έχει μπει για τα καλά στον παγκόσμιο χάρτη ανάλογων διοργανώσεων.

Χριστίνα Γεωργίου, «Eternal Return #8».

Θα μπορούσαμε να γράψουμε ατέλειωτα κείμενα με εντυπώσεις για το κάθε ένα από αυτά τα, 12 συνολικά, δρώμενα. Ακόμη και το ένα από αυτά που πραγματοποιήθηκε την ημέρα των εγκαινίων στο Φυτώριο Εικαστικής Καλλιέργειας δεν θα μπορούσε να μη συνδιαλέγεται με την πολύπλευρη–ποιητική και συνάμα τόσο πραγματιστική–θεματική του Φεστιβάλ. Το δικαιότερο για τον καθένα από τους καλλιτέχνες αλλά και για τη διοργάνωση, όμως, είναι να τα παρατηρήσουμε ως επιμέρους λαμπερές ψηφίδες ενός συνολικού περφόρμανς, ικανού να αλλάξει την οπτική του χώρου για όσους μπόρεσαν να το παρακολουθήσουν.

Σαντιάγο Κοντρέρας Σου, «SEND».

Οι ολοζώντανες επιτελέσεις αντανακλούσαν στο χώρο όπου λάμβαναν χώρα. Δεν ήταν μια συνηθισμένη βόλτα στην Παλιά Λευκωσία. Η πόλη έμοιαζε πιο φωτεινή, ανέδιδε μια ανοίκεια γοητεία, σχεδόν μυστηριακή. Καθώς οι καλλιτέχνες δοκίμαζαν τα σωματικά και πνευματικά τους όρια, οι περιπλανώμενοι θεατές δοκίμαζαν τα όρια της δικής τους αντίληψης για όσα περιέχονται στο οπτικό τους πεδίο–και πέρα από αυτό. Παρατηρούσαν να ζωντανεύει ένα εικαστικό έργο, που είχε για καμβά τον πραγματικό κόσμο και φόντο το εκάστοτε σημείο κατά μήκος της νεκρής ζώνης. Το κοινό δρούσε και αντιδρούσε, γινόταν κι αυτό μέρος του φόντου, της αυθόρμητης καλλιτεχνικής διεργασίας.

Ένα τσούρμο από περίεργους διαβάτες σουλατσάρισαν σε μια πόλη διαφορετική από αυτή που είχαν μέχρι τότε γνωρίσει κι ενδεχομένως να έμαθαν να την αγαπούν ακόμη περισσότερο, μετέχοντας σε σχεδόν… αυτοφυείς επιτελέσεις, κοινωνώντας τον πνευματικό και σωματικό μόχθο δημιουργών με παρόμοιες, κοντινές αλλά και εντελώς διαφορετικές προσλαμβάνουσες.

Τι να αναμένουμε άραγε στην 3η διοργάνωση;