Πλάθοντας συλλογικές μνήμες

Είναι από τις καλύτερες παραγωγές του ΘΟΚ τα τελευταία χρόνια. Πρόκειται κατ’ αρχάς για ένα θαυμάσιο έργο, γραμμένο όμως με πολύπλοκο τρόπο. Δύσκολο. Όχι για τον θεατή, αλλά για τον σκηνοθέτη. Θα πρέπει να ήταν μια πραγματική σπαζοκεφαλιά να καταφέρει να αποδώσει όλες αυτές τις απανωτές χρονικές μανούβρες, διατηρώντας τον ειρμό.

Η Αθηνά Ξενίδου όχι απλώς το κατάφερε αλλά κατέθεσε μια πρόταση που απέπνεε σκηνική τόλμη και αρτιότητα. Η «Πέτρα» του Μάριους φον Μάγενμπουργκ είχε πολλά να πει στους θεατές της Κύπρου κι όχι μόνο γιατί μας «καίει» το ζήτημα της αρχέγονης ανάγκης για ωραιοποίηση του παρελθόντος και ηρωοποίηση των προγόνων μας, της ευμεταβλητότητας των δυνάμεων που διαμορφώνουν την εθνική μυθολογία και τη συλλογική μνήμη.

Δηλαδή, όχι γιατί «καίει» ΜΟΝΟ εμάς. Είναι ένα ζήτημα πανανθρώπινο και διαχρονικό αυτό που αγγίζει ο Φον Μάγενμπουργκ και η παράσταση της Νέας Σκηνής κατάφερε να το δώσει με φροντίδα και ταπεινότητα.

Πιστεύω ότι η Ξενίδου πέτυχε την ιδανικότερη –υπό τις περιστάσεις- διανομή με την εξάδα των ηθοποιών να συμμετέχει με σοβαρότητα και πίστη στο εγχείρημα. 

Γερό χαρτί της παράστασης είναι βεβαίως το video art που συμβάλλει αποφασιστικά στον καθορισμό της εκάστοτε χρονολογικής περιόδου -μέσω της τηλεόρασης- αλλά και στην αποτύπωση κάποιων συγκλονιστικών σκηνών όπως το θάψιμο και ξεθάψιμο της πέτρας ή το ρήμαγμα του πιάνου με το τσεκούρι.

Η δουλειά της Άννας Φωτιάδου συμπλήρωνε το χρωματικά και λειτουργικά λιτό και απέριττο σκηνικό, σκοπός του οποίου ήταν να διατηρήσει τη δράση στο επίκεντρο, το σπίτι, αφήνοντας την αίσθηση ότι εποχές και άνθρωποι μετακινούνται και αλλάζουν διαρκώς.