Αποδόμηση για την αποδόμηση

Συνήθως, δεν δίνω ιδιαίτερη σημασία στις εντυπώσεις που μού μεταφέρουν θεατές ή όσα γράφονται και λέγονται για μια παράσταση πριν πάω κι εγώ να τη δω και να διαμορφώσω την ταπεινή μου άποψη. Αντίθετα, αναλογίζομαι γνώμες και εντυπώσεις (συγκλίνουσες, διφορούμενες ή αντικρουόμενες) αφού παρακολουθήσω μια παράσταση κι ενίοτε αισθάνομαι «τρελός του χωριού», αιρετικός ή σαν να είδα άλλη παράσταση.

Η προκατάληψη με φλέρταρε εδώ και δύο μήνες για την παραγωγή με την τολμηρή προσαρμογή του Νικήτα Μιλιβόγιεβιτς πάνω στο έργο του Ίψεν «Ένας εχθρός του λαού», καθώς άκουγα και διάβαζα ισοπεδωτικές κριτικές. Ήρθε, λοιπόν, το πλήρωμα του χρόνου και λίγο πριν κατέβει, δέησα να ζήσω κι εγώ αυτή την ενδιαφέρουσα

θεατρική εμπειρία.

Σε κάθε περίπτωση, δεν αισθάνθηκα δυσφορία για το σκηνικό αποτέλεσμα υπό την έννοια ότι η παράσταση κυλούσε ευχάριστα, παρά τις ριπές κουραστικού διδακτισμού που εξαπέλυε η σκηνή στην πλατεία. Το πρόβλημα όμως είναι ότι ο Ίψεν και το έργο του αποδομήθηκαν πλήρως και μετατράπηκαν σε κάτι εντελώς διαφορετικό, σαν αυτό να ήταν αυτοσκοπός.

Δεν θα ενστερνιστώ την άποψη ότι ο Σέρβος σκηνοθέτης υποτίμησε την προσληπτική ικανότητα και τη θεατρική παιδεία του κοινού της Κύπρου· αντίθετα, μάλλον την υπερτίμησε. Πέραν από τις μάλλον αφελείς και άστοχες παραπομπές στην κυπριακή πραγματικότητα, την οποία μάλλον ελάχιστα κατάφερε να καταλάβει, θα έπρεπε να λάβει υπόψη ότι απευθύνεται σ’ ένα κοινό που δεν έχει και τόσο συχνά την ευκαιρία να παρακολουθήσει κλασικά έργα, ώστε να μπορεί να κοιτάξει πίσω από τις σκηνοθετικές παρεμβάσεις και να ακολουθήσει τον διασκευαστή και το όραμά του.