Εδώ κοντά, στην άλλη άκρη του σύμπαντος

Το θερμό κλίμα που επικρατούσε στο κατάμεστο Σατιρικό Θέατρο πριν την έναρξη, κατά τη διάρκεια και μετά το τέλος της παράστασης, θα αρκούσε για να σηματοδοτήσει την παρουσίαση της τουρκοκυπριακής παραγωγής «Ο αγνοούμενος» στο ελληνόφωνο κοινό ως ένα γεγονός ιστορικής σημασίας.

Επιεικώς… συγκρατημένη

«- Σου άρεσε;» «-Ναι». «-Σίγουρα; Όλο ‘ναι’ μου λες…» «-Σίγουρα, μού άρεσε πολύ». Η στιχομυθία αυτή έχει γίνει πλέον ρουτίνα όταν πηγαίνω να παρακολουθήσω μια παιδική παράσταση. Ελάχιστες φορές θυμάμαι να κατέγραψα μια αρνητική «κριτική» από τον λιλιπούτειο μόνιμο συνοδό μου σ’ αυτού του είδους τα θεάματα. Έχω αρχίσει να υποψιάζομαι ότι η επιείκειά του είναι τόση, που η λογική «αφού αρέσει σ’ αυτόν, εμένα μού περισσεύει» έχει αρχίσει να μην έχει πλέον νόημα.

Ενέχει θάρρος, αλλά δεν ισορροπεί

Πήγα να παρακολουθήσω το «Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι» κρατώντας τεράστιο καλάθι. Την καλή διαίσθηση ενίσχυε το κλασικό έργο του Όσκαρ Ουάιλντ, αυτό το άτυπο μανιφέστο του μοντερνισμού. Κι επίσης, η γνώση ότι ο σκηνοθέτης είναι έμπειρος και τα μέλη της «ψημένης» υποκριτικής ομάδας βρίσκονται στη σκηνή και με κλειστά τα μάτια.

Θυμήθηκα επίσης ότι η παράσταση αυτή ήταν σχεδόν έτοιμη να ανέβει πριν από ένα χρόνο, αλλά αναβλήθηκε για λόγους ανωτέρας βίας και συνεπώς ο Αντρέας Χριστοδουλίδης είχε την ευκαιρία να τη δουλέψει ξανά και υπό διαφορετικό πρίσμα.

Εθιστικό σασπένς

Στο θέατρο δεν υπάρχει μοντάζ. Γι’ αυτό, για να διατηρήσεις για σχεδόν δύο ώρες στο σανίδι τους ιλιγγιώδεις ρυθμούς του «μετρ του σασπένς», χρειάζεται να βρεις τα κατάλληλα ερμηνευτικά και σκηνικά συστατικά, χρειάζεται ικανότητα, αλλά περισσότερο χρειάζεται ρίσκο, φαντασία και πειραματική διάθεση.