Η μιζέρια των «φυσιολογικών»

Η παράσταση του ACT Theatre «Teena Brandon Teena» αρέσει στο κοινό κι αυτό είναι ένα ενδιαφέρον φαινόμενο. Εκτιμώ ότι η παραγωγή δεν ευτύχησε απλώς να κεφαλαιοποιήσει ένα θέμα που είναι «της μόδας», αλλά επένδυσε πάνω στις σοβαρές κοινωνιολογικές διασυνδέσεις ανάμεσα στο ομοφοβικό περιβάλλον της Νεμπράσκα του 1993 κι αυτού της αθεράπευτα «κλειστής» κυπριακής κοινωνίας του 2014.

Εντάξει, ευτυχώς μάς λείπουν τα πιστόλια και η υπέρμετρη βία, ωστόσο είναι σαφές ότι το ενδιαφέρον της ιστορίας της νεαρής σε κρίση σεξουαλικής ταυτότητας έγκειται στο ότι εκδηλώθηκε σ’ ένα περιβάλλον με περιορισμένη πρόσβαση στην ομοφυλοφιλική σεξουαλική πληροφόρηση, με τους ανθρώπους αυτού του προσανατολισμού να τυγχάνουν εχθρικής αντιμετώπισης.

Η σκηνοθέτρια και πρωταγωνίστρια Έλια Ιωαννίδου προσέγγισε την ερωτική πλευρά της ιστορίας κατά ένα κλικ πιο «πικάντικα» από την κινηματογραφική ταινία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν αντιμετώπισε με ευαισθησία την τραγική περίπτωση του Μπράντον-Τίνα.

Η παραγωγή δεν θα αφήσει εποχή -η θεατρική διασκευή ήταν μεγάλο στοίχημα και η απειρία συνέβαλε στο να προκύψουν κραυγαλέα κενά στην πλοκή.

Ωστόσο, η σκηνοθέτρια είχε την ευτυχή έμπνευση να δώσει βάρος στην ανάδειξη της μιζέριας των δήθεν «φυσιολογικών», αλλά και να παραπέμψει στη γενικευμένη κρίση ταυτότητας από την οποία πάσχουμε όλοι και μάλλον δεν πρόκειται να ανανήψουμε ποτέ.