Νοσταλγικά φρέσκο

 

Πολλοί θεατές πήγαν στην Κεντρική Σκηνή του ΘΟΚ για να δουν το «Μια ζωή την έχουμε» έχοντας κατά βάθος την πεποίθηση ότι θα δουν μια συμβατική, ψιλοαραχνιασμένη θεατρική μεταφορά μιας επιτυχίας της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου, κατά το πώς τους συνήθισε ο ΘΟΚ συχνά- πυκνά με τις ρεπερτοριακές επιλογές του. Πολλοί θεατές επίσης, είδαν την υπογραφή του Κωνσταντίνου Ρήγου κι έχοντας λανθασμένη εντύπωση, πήγαν να δουν ένα εξεζητημένο υπερθέαμα προορισμένο να διασκεδάσει χωρίς ενοχές το κοινό της.

Αμφότεροι εξεπλάγησαν.

Προς τα μέσα

Η ζωή μας δεν είναι σαν συναυλία μιας συμφωνικής ορχήστρας. Μοιάζει περισσότερο μ’ ένα κονσέρτο τζαζ. Ακολουθούμε τον δρόμο μας, μια ιδεατή αρμονική δομή και αυτοσχεδιάζουμε συνεχώς, έρμαια στις επιταγές του αναπάντεχου, σε αναζήτηση συγχρονισμού και σε συνεχή τριβή με τις αυτοσχεδιαστικές παρλάτες από το κονσέρτο του διπλανού μας.

Αναμένοντας το «Παρελθόν»

  

Ομολογώ ότι μου αρέσει το σινεμά του Ασγκάρ Φαραντί και περίμενα με ανυπομονησία την προβολή της νέας του ταινίας «Το Παρελθόν», που όπως και τις αριστουργηματικές προηγούμενες, «Τι απέγινε η Έλι» και «Ένας Χωρισμός» θα έπρεπε να περιμένω να τη διοργανώσει ο Όμιλος Φίλων Κινηματογράφου –εδώ και χρόνια έχω πάψει να βλέπω DVD.