Ασπιρίνες ανθρωπιάς

«Λαμπεντούζα» του του Άντερς Λουστγκάρτεν σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου.

Η φιλοξενία παραστάσεων από την Ελλάδα θα μπορούσε να είναι μορφή προληπτικής αγωγής κατά της εσωστρέφειας για το κυπριακό θεατρικό οικοσύστημα. Δεν είναι ότι δεν έχουμε αρκετές παραγωγές, αλλά είναι πάντα χρήσιμη μια ενημέρωση για τα καλλιτεχνικά τεκταινόμενα στη μητροπολιτική Ελλάδα. Ίσως να ήταν χρήσιμη και μια θεσμική επαναφορά εκείνης της Εβδομάδας Ελληνικού Έργου, όχι βέβαια με τη λογική της εμπορικής αρπαχτής, αφού ούτως ή άλλως, για μια ποιοτική ελλαδική παραγωγή η εμπορική επιτυχία των περιορισμένων παραστάσεων είναι δεδομένη.

Ο Χάιντ που δεν κρύβεται

«Dr. Jekyll and Mr Hyde» σε σκηνοθεσία Αντρέα Χριστοδουλίδη.

Συμβαίνει άραγε συχνά να κοιτάζουμε τον καθρέφτη και να δυσκολευόμαστε να αναγνωρίσουμε το είδωλό μας; Να συλλαμβάνουμε τον εαυτό μας να αντιδρά αψυχολόγητα ή να κάνει πράγματα ασυνήθιστα; Είναι συχνό φαινόμενο η πίεση των περιστάσεων να επιφέρει παρεκκλίσεις από την κανονική μας συμπεριφορά, που μας ωθούν στην αίσθηση ότι μέσα μας κρύβουμε κι έναν άλλο άνθρωπο;

Ένα παιχνίδι χαρμολύπης

 «Ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου» της Άλκης Ζέη στον ΘΟΚ.

 Θα ήταν μεγάλη παράλειψη εκ μέρους μου αν δεν έγραφα ένα σημείωμα για τον «Μεγάλο περίπατο του Πέτρου». Οφείλουμε να είμαστε απαιτητικοί με το καλλιτεχνικό προϊόν (μα τι άσχημη λέξη!) του κρατικού θεάτρου, εντούτοις αυτό δεν πρέπει να μας εμποδίζει να αναγνωρίζουμε μια σπουδαία κατάκτηση, όπως αυτή της Σκηνής 018 εκ μέρους του Τάκη Τζαμαργιά και των συνεργατών του.