Η Αναγέννηση μέσα μας

Είναι ίσως η σημαντικότερη εικαστική διοργάνωση της χρονιάς. Κι αυτό εξαιτίας της ισχυρής αύρας, της ενέργειας και των συμβολισμών που αναδίδει σε σχέση με το χώρο και το πλαίσιο που τη φιλοξενεί και τη σχεδόν αναδιοτελή συμβολή των συμμετεχόντων καλλιτεχνών. 

Με μια τίμια, ανατρεπτική, όσο και επίπονη στην πραγματοποίησή της πρόταση οι 16 καλλιτέχνες της έκθεσης «Othello- Rebirth», που άνοιξε το προηγούμενο σαββατοκύριακο, πέτυχαν πάνω απ’ όλα να δώσουν το απαραίτητο έναυσμα στην Πάφο ενόψει του 2017.

Παράλληλα σύμπαντα συνωμοτούν

Με ενδιαφέρον περιμένουμε και στην Κύπρο την παρουσίαση της συμπαραγωγής του ΘΟΚ με το Θέατρο του Νέου Κόσμου «Αστερισμοί». Στην Αθήνα είναι από τις πιο ενδιαφέρουσες προτάσεις της σεζόν, που σε κερδίζει με την απλότητα και τη γενναιοδωρία της.

Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος φρόντισε να έχει στη διάθεσή του ισχυρά εργαλεία.

Ευεργετικό στύψιμο

 

Τελειώνει η παράσταση των 6μ.μ. και αναρωτιέσαι: αυτός ο άνθρωπος θα βγει σε μισή ώρα στη σκηνή και θα ξαναπαίξει έτσι αυτό τον ρόλο; Άξιος ο μισθός του!

Τελικά η υποκριτική είναι χειρωνακτική εργασία. Ο Άρης Σερβετάλης ξεζουμίζεται καθώς καταπίνει τη σκηνή στο «Κουρδιστό Πορτοκάλι» στο Θέατρο Αποθήκη, σε σημείο που θέτει σοβαρούς προβληματισμούς και σ’ αυτόν ακόμη τον Μάλκολμ Μακντάουελ με την εξαντλητικά σωματική προσέγγιση ενός εμβληματικού ρόλου.

Ένα μεγάλο «κρίμα»

Κατ’ αρχάς θα πρέπει να βγάλουμε το καπέλο στον ΘΟΚ για την τόσο εύστοχη επιλογή έργου, παρόλο που ένα έργο σαν την «Όπερα της Πεντάρας» είναι επίκαιρο σε κάθε συγκυρία. Και τώρα να ξαναφορέσουμε το καπέλο και να βγάλουμε τη γλώσσα – ή το μαχαίρι, σαν τον Μακ. 

Αν ο Μπέρτολντ Μπρεχτ είχε την τύχη να ζει και να δει στα 115 του αυτή την παράσταση, το σίγουρο είναι ότι ΔΕΝ θα έκανε μήνυση στον οργανισμό. Όχι όμως επειδή θα ενέκρινε τη σύγχρονη ανάγνωση που οραματίστηκε ο Στέφανος Κοτσίκος, αλλά λόγω της αδιαφορίας που εκ πεποιθήσεως επέδειχνε πάνω σε ζητήματα πνευματικής ιδιοκτησίας – όπως και σε κάθε είδους ιδιοκτησία. 

Η ομορφιά του πόνου

Σου στεγνώνει την ψυχή από την πρώτη κιόλας σκηνή και σε κάνει να αναζητείς εναγωνίως σε όλη τη διάρκεια της ταινίας τα μικρά διαλείμματα ευτυχίας και ονειροπόλησης.

Μια καλογυρισμένη, ιδιότυπη, όσο και σπαρακτική –με την έννοια της λέξης- ταινία είναι το «The Broken Circle Breakdown» του Βέλγου Φέλιξ φαν Γκρένινγκεν. Συγκαταλέγεται στις εκπλήξεις της πρόσφατης κινηματογραφικής παραγωγής, είναι υποψήφια για το Βραβείο LUX του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου κι έχει αποσπάσει πέντε υποψηφιότητες για τα Βραβεία της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου στις κύριες κατηγορίες.

Και δεν αποκλείεται να σαρώσει.

Πιθηκίζοντας δημιουργικά

«Μια ανακοίνωση για μια ακαδημία» του Κάφκα, σε σκηνοθεσία Ιωάννη Χαραλάμπους. 

Οι νέοι χαρακτηρίζονται από άγνοια κινδύνου κι αυτό είναι μια συνθήκη που στην περίπτωση της θεατρικής δημιουργίας έχει εκ διαμέτρου αντίθετα αποτελέσματα.

Άρτι αποφοιτήσας από τη Δραματική Σχολή του Πολιτιστικού Κέντρου «Βλαδίμηρος Καυκαρίδης», ο Ιωάννης Χαραλάμπους αποφάσισε να αναμετρηθεί μ’ ένα λιγότερο γνωστό διήγημα του Φραντς Κάφκα, το «Ein Bericht für eine Akademie». Έτσι προέκυψε η παράσταση «Μια ανακοίνωση για μια ακαδημία» που σκηνοθετεί ο ίδιος και πρωταγωνιστεί κιόλας στο ρόλο του Κόκκινου Πέτρου, του πιθήκου που αφηγείται στο ακροατήριο μιας ακαδημίας τη βίαιη και ηθελημένη ενσωμάτωσή του στον ανθρώπινο πολιτισμό, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι η κατάκτηση της γνώσης δεν εγγυάται την ευτυχία.