Κατ’ αρχάς θα πρέπει να βγάλουμε το καπέλο στον ΘΟΚ για την τόσο εύστοχη επιλογή έργου, παρόλο που ένα έργο σαν την «Όπερα της Πεντάρας» είναι επίκαιρο σε κάθε συγκυρία. Και τώρα να ξαναφορέσουμε το καπέλο και να βγάλουμε τη γλώσσα – ή το μαχαίρι, σαν τον Μακ.
Αν ο Μπέρτολντ Μπρεχτ είχε την τύχη να ζει και να δει στα 115 του αυτή την παράσταση, το σίγουρο είναι ότι ΔΕΝ θα έκανε μήνυση στον οργανισμό. Όχι όμως επειδή θα ενέκρινε τη σύγχρονη ανάγνωση που οραματίστηκε ο Στέφανος Κοτσίκος, αλλά λόγω της αδιαφορίας που εκ πεποιθήσεως επέδειχνε πάνω σε ζητήματα πνευματικής ιδιοκτησίας – όπως και σε κάθε είδους ιδιοκτησία.
Από μόνα τους, τα κοστούμια, το μακιγιάζ, οι κομμώσεις θα φάνταζαν ευρηματικά στοιχεία. Όταν τα δένεις όμως όπως τα δένεις για να τα ανεβάσεις στη σκηνή, φλερτάρεις σε κουραστικό βαθμό με το υπερβολικό και το εξεζητημένο, τη στιγμή μάλιστα που και τα σκηνικά με τους φωτισμούς εκβιάζουν, στα όρια του ανεκτού, φορμαλιστικού τύπου εικόνες από… μια άλλη παράσταση. Το τελικό σκηνικό αποτέλεσμα πελαγοδρομούσε ανησυχητικά από την αρχή για να θαλασσοπνιχτεί οριστικά από την εμφανή έλλειψη πίστης των πλείστων εκ των συντελεστών πάνω στο φιλόδοξο μεν, υπέρβαρο δε, όραμα του σκηνοθέτη. Και δεν εννοώ μόνο τους ηθοποιούς…
Ακόμη μια περίπτωση παραγωγής στον οργανισμό που βουλιάζει μέσα στις ίδιες τις καλές προθέσεις και τις σύνθετες ιδέες που τη δημιούργησαν. Ακόμη ένα μεγάλο «κρίμα», σαν ένα τρένο–τσίρκο που το περιμέναμε με προσδοκίες αλλά πέρασε σφυρίζοντας από τη θεατρική μας πραγματικότητα, χωρίς να καταφέρει να μας ψυχαγωγήσει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου