Μισώ τις πρεμιέρες

«Πόρνη του Οχάιο» Χανόχ Λεβίν σε σκηνοθεσία Παναγιώτη Λάρκου. 

Από τις πρώτες στιγμές θυμήθηκα αυτό που μου έλεγε ο μεταφραστής του έργου Ιακώβ Σιμπή: ότι είναι μια κωμωδία χωρίς κάθαρση κι ότι ο κόμπος που νιώθεις στο λαιμό συνεχώς θα μεγαλώνει. Παρακολουθούσες την «Πόρνη του Οχάιο» και ένιωθες ότι πρόκειται για ένα σπουδαίο έργο, φιλοσοφικό που παρουσιάζει με κωμικό τρόπο τις αγωνίες και ταπεινώσεις που υποφέρουν οι άνθρωποι από τους ανθρώπους. Το μεγάλο στοίχημα ήταν αν θα «δούλευε» με το κυπριακό κοινό κι αν με ρωτάτε εμένα πιστεύω ότι δεν δούλεψε σε καμιά περίπτωση όσο στο εβραϊκό. 

Ο Λεβίν έχει ένα ιδιότυπο χιούμορ και πήρε δεκαετίες ολόκληρες στους ίδιους τους Ισραηλινούς να το συνηθίσουν και να χωνέψουν την (αυτό)κριτική του ματιά. Εμείς -στην καλύτερη περίπτωση- είχαμε την ευκαιρία να δούμε το «Καρδιά μου, εσύ!» πριν από δύο χρόνια στον ΘΟΚ όπου η αίσθηση βγαίνοντας ήταν πάνω- κάτω η ίδια: ωραίο έργο αλλά εκτός της ιδιοσυγκρασίας μας. Δεν είναι ότι δεν έπεσε γέλιο από τους θεατές που το είδαν, αλλά οι Ισραηλινοί σίγουρα θα είχαν ξεκαρδιστεί. 

Βέβαια, οι Κύπριοι θεατές δεν φημίζονται για την εκδηλωτικότητά τους, ωστόσο υπήρχε στην ατμόσφαιρα η αίσθηση ότι κάτι χανόταν. Οι μέτριες και αμήχανες ερμηνείες, ειδικότερα από τους δύο εμπειρότερους πρωταγωνιστές, ενδεχομένως να συνέβαλαν σ’ αυτό. Ίσως και το κλίμα της πρεμιέρας.