Σκάσε και τρώγε

«Το αγόρι τρώει το φαγητό του πουλιού» του Έκτορα Λυγίζου. 

Όταν ο Κνουτ Χαμσούν έγραφε την «Πείνα» το 1890, ανοίγοντας λογοτεχνικά τον 20ό αιώνα, δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι το έργο αυτό θα ήταν τόσο ωμά, σκληρά και απάνθρωπα επίκαιρο τη δεύτερη δεκαετία του 21^ου. Ο Έκτορας Λυγίζος δεν κρύβει τις αναφορές στο σπουδαίο αυτό πεζογράφημα στην ταινία- ντεμπούτο του «Το αγόρι τρώει το φαγητό του πουλιού»: το φωνάζει σε κάθε σκηνή. 

Δίκαια βραβεύτηκε από την Ελληνική Ακαδημία, διότι παρουσιάζει μια δυστοπική εσωτερική πραγματικότητα, προσφέροντας μια γενναιόδωρη γροθιά στο στομάχι, μια πικρή αλήθεια για τη «χαμένη» νέα γενιά των 20+ στην εποχή της κρίσης, άνθρωποι που φυτοζωούν μετέωροι και προσπαθούν απλώς να να επιπλεύσουν προσπαθώντας να διατηρήσουν όσο γίνεται κάποια προσχήματα αξιοπρέπειας.

Η νατουραλιστική γραφή του Λυγίζου απεικονίζει την πραγματικότητα χωρίς επιείκεια κι ο νεαρός μοναχικός του ήρωας (αποκαλυπτικός ο Γιάννης Παπαδόπουλος) πείθει ως έρμαιο μιας διαβρωτικής αίσθησης πείνας, λυγισμένος υπό το βάρος των κοινωνικών και οικονομικών συνθηκών, σαν να τον έχει καταπιεί η σαρκοφάγος πόλη. 

Η ψυχική και σωματική του φθορά αποτυπώνεται με κάθε λεπτομέρεια, ενώ μοναδική του έγνοια είναι να εξασφαλίσει τροφή -πέρα από τον εαυτό του- για το καναρίνι του, τον μοναδικό του σύντροφο.Ο Λυγίζος παραδίδει μια μελέτη πάνω στις ψυχολογικές επιπτώσεις του λιμού χωρίς να εξηγεί κίνητρα, πράξεις, υπόβαθρο, ακολουθώντας τον Παπαδόπουλο με την κάμερα σε απόσταση που κόβει την ανάσα. 

Για ανθολογία η ενοχλητικά αμοντάριστη σκηνή όπου ο απελπισμένος ήρωας αυνανίζεται, εκσπερματώνει και ξεγελά την πείνα με το ίδιο του το σπέρμα. Κι όσοι θεατές άντεξαν, άντεξαν…