Υποκρινόμενοι τους υποκριτές

«Ο θεός της σφαγής» της Γιασμίνα Ρεζά σε σκηνοθεσία Γιώργου Μουαΐμη. 

Γονείς ανασφαλείς, ιδιοτελείς και ανεκπαίδευτοι, έρμαια στη δίνη της μίζερης και καταπιεστικής καθημερινής ρουτίνας και των υποκριτικών κωδίκων συμπεριφοράς, θα ξεσκεπαστούν νομοτελειακά μια μέρα από τα ίδια τους βλαστάρια. Είναι ένα σοβαρό θέμα αυτό που αναπτύσσει η Γιασμίνα Ρεζά μέσα από το σημαντικότερο έργο της «Ο θεός της σφαγής», γι’ αυτό και νιώθεις σχεδόν τύψεις που αναγκάζεσαι να γελάς τόσο συχνά, καθώς εκτοξεύονται γενναιόδωρα οι δόσεις βιτριολικού χιούμορ και εύστοχης κοινωνικής σάτιρας. 

Η σαρδόνια Ρεζά συνέθεσε μια σύγχρονη θεατρική εκδοχή του μπουνιουελικού σύμπαντος σαρκάζοντας επιδεικτικά τη διακριτική γοητεία, όχι της μπουρζουαζίας, αλλά της δυτικής μεσοαστικής τάξης, καθώς κλιμακώνει σταδιακά μέσα από τις συζητήσεις των τεσσάρων πρωταγωνιστών, ένα πανηγύρι κωμικοτραγικών καταστάσεων που εξελίσσεται σ’ ένα ξέσπασμα κτηνωδίας και ξεγυμνώματος. Κι αυτό γιατί καθώς οι συζητήσεις γίνονται προσβλητικές οι μάσκες των καλών τρόπων πέφτουν και αποκαλύπτεται η υποκρισία και η πλαστότητα των συμπεριφορών. 

Καθώς όλοι νιώθουν παγιδευμένοι στην ίδια τους την κοινωνική ορθότητα, γρήγορα θα παρασυρθούν στην αγριότητα και βιαιότητα της πραγματικής τους φύσης, θα αφεθούν πειθήνια στην ενστικτώδη και δεσπόζουσα συμπεριφορά που κανένα σαβουάρ βιβρ δεν θα μπορέσει ποτέ να καλύψει επαρκώς. 

Παρά την αντικειμενική δυσκολία ως προς την πιστή απόδοση του πρωτότυπου ρεζαϊκού λόγου, ο Γιώργος Μουαΐμης έφερε εις πέρας το μεγάλο στοίχημα του Θεάτρου Διόνυσος φέρνοντας εις πέρας μια απολαυστική παράσταση.