Ζεϊμπέκικο με πατερίτσες

Το 1^ο Διεθνές Φεστιβάλ Performance Art ευχόμαστε να μην είναι και το τελευταίο. Τα μάτια μας είδαν και η ψυχή μας χόρτασε με εικόνες και δρώμενα που συνιστούν πρωτόγνωρες εμπειρίες και αν μη τι άλλο αποτέλεσε μια ευεργετική, δροσερή βροχούλα μέσα στην πολιτιστική μας ξηρασία. Δεν μπορούμε παρά να συγχαρούμε τους διοργανωτές. Χωρίς να είναι εύκολη η επιλογή, μπορώ να εστιάσω στην πρόταση του Ιταλού καλλιτέχνη Φραντζέσκο Κιάις, ο οποίος τα τελευταία επτά χρόνια ζει μόνιμα στην Αθήνα. Το περφόμανς με τίτλο «In-Between» έλαβε χώρα την περασμένη Κυριακή στην Καστελιώτισσα, που άλλωστε φιλοξένησε και την πλειοψηφία των δράσεων.

Κατά την είσοδο στο χώρο παρακολουθήσαμε τον καλλιτέχνη να έχει στο κεφάλι τυλιγμένο ένα κόκκινο σεντόνι στην άλλη άκρη του οποίου είχε τυλιγμένο έναν σφαγμένο αμνό. Είχε στο χέρι ένα δοξάρι με το οποίο προσπαθούσε εις μάτην να κόψει ένα κουβάρι αγκαθωτού σύρματος, δημιουργώντας ταυτόχρονα ένα ενδιαφέρον ηχητικό περιβάλλον. Ο ήχος μιας σταγόνας που πέφτει σε μια γυάλα έδινε την αίσθηση του Χρόνου και παράλληλα παρέπεμπε στο κινέζικο βασανιστήριο. 

Η κοιλιά του αμνού ήταν παραγεμισμένη με σπέρματα ροδιού (σύμβολο γονιμότητας, αλλά και του θανάτου), αδειάζοντας τα οποία ο Κιάις σχημάτισε έναν κόκκινο κύκλο στο πάτωμα. Στη συνέχεια αφού γέμισε ένα ζευγάρι πουέντ με ρόδι και κομμάτια από την καρδιά του ζώου, τις φόρεσε και άρχισε να περιφέρεται στο χώρο με τη βοήθεια δεκανικιών.

Σε μια χορογραφία που παρέπεμπε στην ιεροτελεστία του ζεϊμπέκικου, σαν να ξεπηδά από έναν ολοζώντανο πίνακα του Σαλβαδόρ Νταλί, ο Ιταλός καλλιτέχνης σιγά- σιγά απαλλάχτηκε από το σεντόνι και τον αμνό. Βγήκε από την Καστελιώτισσα και ακολουθούμενος από τους απορημένους θεατές κατευθύνθηκε προς την οδό Πάφου, την Καθολική Εκκλησία του Τιμίου Σταυρού για να καταλήξει στο παρακείμενο οδόφραγμα παρά την πρεσβεία του Βατικανού.

Συνέχισε να χορεύει ζεϊμπέκικο με πατερίτσες προσπαθώντας να ξεπεράσει το απεχθές σύνορο της πόλης, σύμβολο ενός μεγάλου αδιέξοδου και διαχωρισμού. Οι πατερίτσες συμβόλιζαν πλέον την αναπηρία του νου, αλλά και του σώματος της πόλης τονίζοντας την ανάγκη της υπέρβασης σ’ έναν αναμορφωμένο κόσμο. Αριστούργημα. 

(Φωτογραφίες: Σοφία Ζαπίτη)