Απελθέτω απ’ εμού…

«Γεσθημανή» του Ντέιβιντ Χέαρ σε σκηνοθεσία Αλίκης Δανέζη Κνούτσεν. 

Τι τους γυάλισε επιτέλους εκεί στο ΘΟΚ με το έργο του Ντέιβιντ Χέαρ «Γεσθημανή», είναι να απορείς. Μπορεί οι Άγγλοι να γοητεύτηκαν σε συγκεκριμένη συγκυρία από το επίκαιρο –μέχρι εφημερότητας- θέμα που αγγίζει ο Χέαρ, εμπνεόμενος από τα «άπλυτα» του Εργατικού Κόμματος. Εμείς τι φταίμε; 


Η σκηνοθέτις δεν μπορούσε να κρύψει την αμηχανία της μπροστά στο κείμενο που της φόρτωσαν, σε σημείο που υποχρεώθηκε να το «κουρέψει» αφειδώς και να το υποστηρίξει με μουσικά δεκανίκια για να το μετατρέψει σε κάποιου είδους ατμοσφαιρικό μιούζικαλ. Κι ο θεατής πρέπει να ανεχτεί τις αγριοφωνάρες ηθοποιών που δεν κατάφεραν παρά να «σκοτώσουν» γνωστά αγγλόφωνα τραγούδια με θρησκευτικές αναφορές: ο Μάρτιν Γκορ θα πάθαινε εγκεφαλικό ακούγοντας την κατά Βαρνάβα Κυριαζή εκτέλεση του «Personal Jesus». 

Βέβαια, οι ηθοποιοί τη δουλειά τους κάνουν, οδηγίες ακολουθούν, δεν μπορούν να μάθουν ξαφνικά καινούρια κόλπα. Άσε που η ωδική χρειάζεται ιδιαίτερα χαρίσματα. Από το συγγραφέα, το πόνημα του οποίου έμοιαζε με αχταρμά από απλοϊκές, λαϊκίστικες πολιτικές ηθικολογίες, μέχρι τη σκηνοθέτη και τους υπόλοιπους συντελεστές όλοι πέρασαν από προσωπική Γεσθημανή, ταλαντεύτηκαν, είχαν τη στιγμή της αμφιβολίας τους. Τελικά όμως δέχτηκαν να πιουν το πικρό ποτήρι και να μας το κεράσουν κι εμάς. 

Αξίζει πάντως να αναφέρουμε τη σκηνή όπου η Χριστίνα Χριστόφια εκστομίζει το αμίμητο «το ασφαλέστερο καταφύγιο για έναν πολιτικό είναι η άγνοια». Πραγματικά σου ερχόταν να σηκωθείς όρθιος και να τη χειροκροτήσεις.