Η λήθη που έγινε εμμονή

Εισέρχεσαι αλαφιασμένος στο Θέατρο Παλλάς επειδή καθυστέρησες πέντε λεπτά, εξαιτίας της κλασικής έλλειψης πάρκινγκ στο κέντρο. Το θερμόμετρο ανεβαίνει όταν συνειδητοποιείς ότι περιέργως η συναυλία έχει αρχίσει στην ώρα της -έλεος, στην Κύπρο βρισκόμαστε- κι ότι ο υπάλληλος το εννοεί όταν σου δείχνει τη σκάλα για τον εξώστη: από εκεί θα την παρακολουθήσεις κι άμα θέλεις. Η ακουστική δεν είναι και ανάλογη της Σκάλας του Μιλάνου κι η θέα από τη θέση που σου έλαχε σ’ αναγκάζει να σκύβεις. Πού όρεξη και πού συγκέντρωση ν’ απολαύσεις μουσική με τα νεύρα τσατάλια;

Κι όμως, κάτι αλλόκοτο αρχίζει να σου συμβαίνει από τις πρώτες κιόλας νότες του κομματιού που ερμηνεύει το κουαρτέτο εγχόρδων από σολίστες της Συμφωνικής Ορχήστρας και τη στιγμή που μπαίνει το ακορντεόν του Νέναντ Μπογκντάνοβιτς όλο το σύμπαν ανατρέπεται. Είναι η αίσθηση σαν να έχει μόλις πιάσει ένα δυνατό ξόρκι. Ο χρόνος διαρρηγνύεται, το μυαλό αδειάζει, η σκέψη γίνεται ανάγλυφη σαν τοτέμ, η μνήμη σβήνει σαν κάποιος να σου έκανε φορμάτ. Στην κορύφωση συνειδητοποιείς ότι μια κάνουλα στα μάτια που θεωρούσες σφαλιστή από χρόνια, άνοιξε και τα ζουμιά δεν έχουν σταματημό. Όλη εκείνη η πλημμύρα συναισθημάτων, απελευθερωμένη από έγνοιες, εκκρεμότητες, σκοτούρες, προβλήματα, πήγε και στέγνωσε μ’ ευλάβεια πάνω σε κάποιες ευαίσθητες χορδές, απαλά και σοφά όπως το δοξάρι αγγίζει το βιολοντσέλο.

Αυτή η γωνιώδης μελωδία κάτι έχει βρει μέσα σου. Και το έχει ταρακουνήσει. Και δεν θα μπορούσε να έχει άλλο τίτλο παρά «Oblivion», δηλαδή λήθη, λησμονιά. Είναι ένα αίσθημα-κράμα μελαγχολίας και πάθους, απόσταγμα πόνου και χαράς, απόηχος βασανισμένων ψυχών, ένα εκλαϊκευμένο μεγαλούργημα που μόνο η λαϊκή ψυχή και η μουσική διάνοια του Άστορ Πιατσόλα θα μπορούσε να εμπνευστεί. Και το «Oblivion» έγινε… obsession.