Ο Νάσος της διπλανής πόρτας

«Ο Νάσος» του Ανδρέα Θωμόπουλου σε σκηνοθεσία Πόπης Αβραάμ. 

Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν. Κι αν ο Ανδρέας Θωμόπουλος αποφάσιζε να ρετουσάρει ελαφρώς τον «Νάσο» του, προσθέτοντας π.χ. τη χρήση κινητού και διαδικτύου, κανείς δεν θα έπαιρνε χαμπάρι ότι πέρασαν πάνω από τρεις δεκαετίες από τότε που το έγραψε. Ο χαρακτήρας του αφελούς και εύθικτου νεαρού μικροκομπιναδόρου φαντάζει πιο ζωντανός και οικείος από ποτέ. Το Σατιρικό Θέατρο είχε ανεβάσει ξανά την παράσταση το 1986 με την Πόπη Αβραάμ, που πρωταγωνιστούσε τότε, να αναλαμβάνει τώρα τα σκηνοθετικά ηνία.

Η διανομή ανατέθηκε σε νεαρά παιδιά της Δραματικής Σχολής Βλαδίμηρος Καυκαρίδης, με προσόντα αλλά χωρίς εμπειρία. Κάποια από αυτά μάλιστα ανέλαβαν ρόλους εμφανώς πιο ηλικιωμένους και φυσιογνωμικά αταίριαστους, ενώ καίριο ρόλο διαδραματίζει και ο μουσικός της παράστασης Χρίστος Κατσουνωτός από το σχήμα Λωποδύτες. Ο αέρας της παραγωγής παραπέμπει περισσότερο σε μια υψηλών απαιτήσεων πρακτική άσκηση, ωστόσο η Πόπη Αβραάμ δεν χαρίζεται στους νεαρούς ηθοποιούς οι οποίοι ανταπεξέρχονται με κέφι και «κουμπώνουν» με το σύμπαν του Θωμόπουλου.

Την περασμένη Δευτέρα μάλιστα κατάφεραν να παρουσιάσουν με άνεση και χωρίς σκηνικό τρακ το έργο ενώπιον του ίδιου του συγγραφέα για να ακολουθήσει μετά την παράσταση μια ενδιαφέρουσα συζήτηση με τον ίδιο, το κοινό και τους συντελεστές σχετικά με τις προεκτάσεις της παράστασης. Ο Ανδρέας Θωμόπουλος φάνηκε να διασκεδάζει τη μεταφορά του έργου του σαν να ήταν η πρώτη φορά.

Ε, αν άρεσε σ’ αυτόν, εμάς μάς περισσεύει.