Πήρα μια τρομάρα...

«Μίζερι» του Στίβεν Κινγκ σε σκηνοθεσία Νείλου Ιακώβου. 

Είναι τουλάχιστον μια σκηνή στο «Μίζερι» που όταν ανάβει το φως όντως κοψοχολιάζεις (ας μην την αποκαλύψω). Και είναι κάποιες στιγμές, με τα φώτα σβηστά, που αισθάνεσαι σχεδόν έναν παιδικό φόβο, μια απειλή στην ατμόσφαιρα σαν να μην ξέρεις… από πού θα σου ‘ρθει. Από τη στιγμή που ο θεατής το βιώνει αυτό, τότε κάτι έχει πετύχει ο σκηνοθέτης. Ωστόσο, όταν τα φώτα παραμένουν αναμμένα, ο θεατής παύει να ερωτοτροπεί με τον τρόμο –που είναι και το ζητούμενο όταν αναφερόμαστε σε ψυχολογικό θρίλερ του Στίβεν Κινγκ. 

Το έργο πραγματεύεται τον απόλυτο εφιάλτη κάθε συγγραφέα: να πέσει στα χέρια μιας φανατικής θαυμάστριάς του. Η Πόπη Αβραάμ κάνει ό,τι μπορεί. Είναι μια παρουσία που υπόσχεται» φόβο, το ματάκι της γυαλίζει, χειρίζεται μαεστρικά τους τόνους.

Ο Νίκος Νικολαΐδης έχει τις στιγμές του και πείθει ότι πραγματικά υποφέρει στα χέρια της. Ωστόσο, δεδομένου ότι ο σκηνοθέτης δεν κρύβει ότι επιθυμεί να αποδώσει μια πιο «κινηματογραφική» μεταφορά του μυθιστορήματος, θα έπρεπε ίσως να μελετήσει περισσότερο την ερμηνεία π.χ. της Κάθι Μπέιτς -που της έδωσε και το Όσκαρ - για να κατευθύνει επαρκέστερα την πρωταγωνίστριά του μακριά από εκφραστικά και κινητικά στερεότυπα «του ψυχασθενούς»: έλειπε η κλιμάκωση στην αινιγματική περσόνα της Άνι Γουίλκς, αυτή που θα αποκαλυπτόταν στον θεατή σταδιακά, για να εκτοξεύσει τις τρομακτικές της ιδιότητες. 

Εύσημα αξίζουν στον Χάρη Καυκαρίδη για το σκηνικό που ήταν λες και προέκυπτε από το χώρο του Υπογείου του Πολιτιστικού Κέντρου «Βλαδίμηρος Καυκαρίδης».