Κάτω η φαντασία!

 «Μορμόλης» του Ράινερ Χάχφελντ σε σκηνοθεσία Μαριάννας Καυκαρίδου. 

Ακούς εκεί ένα χαζοκούτι να μας λέει τις αλήθειες που δεν θέλουμε ν’ ακούσουμε! Αυτές ντε, που έχουμε απαγορεύσει στα παιδιά μας να μας λένε και δεν θα τολμούσαν ποτέ να μας πουν. Παρακαλώ, αν υπάρχει νόμος και τάξη σ’ αυτή τη χώρα, αν υπάρχουν αρχές, να σπεύσουν στο Σατιρικό Θέατρο αυθωρεί και παραχρήμα, αυτοβοεί κι αμελλητί. Και να συλλάβουν εκείνο το αυθάδικο αντικείμενο που ακούει στο όνομα «Μορμόλης» - άκου Μορμόλης.  

Αυτό μας έλειπε τώρα, να χάσουμε τον έλεγχο στα του οίκου μας, να επιτρέψουμε στους κηδεμονευομένους μας να αποκτήσουν –έστω και με τη φαντασία τους- ισχυρούς συμμάχους, αόρατους και πανταχού παρόντες, ικανούς να τους ανοίξουν τα μάτια. 

Σιγά μην αφήσουμε τη φαντασία της νέας γενιάς αχαλίνωτη και δημιουργική, σιγά μην την αφήσουμε να ξεμυτίσει από τα ασφυκτικά όρια της στενοκεφαλιάς μας. Σιγά μην επιτρέψουμε σ’ ένα ξύλινο κουτί να αμφισβητήσει τα πειθαρχικά όρια που εμείς θέσαμε, επειδή μας βολεύει, να αντικρούσει τα κοφτά και ανεξήγητα «όχι» και «μη» που εκστομίζουμε με ευκολία κάθε λίγο για να ξαλαφραίνουμε το κεφάλι μας από τις σκοτούρες.  

Αγαπητοί γονείς μην παρασυρθείτε από το φαινομενικά ανώδυνο περιτύλιγμα, τους ορεξάτους ηθοποιούς, τις σκηνοθετικές και μουσικές αναφορές στην κλασική παράσταση που πρωτοανέβασε η Ξένια Καλογεροπούλου, όταν στην Ελλάδα όλα τα ‘σκιαζε η φοβέρα της Χούντας κι έγινε, σύμφωνα με την ίδια «η πιο πολιτική από όλες μας τις παραγωγές». Κρατήστε τα παιδιά σας μακριά από το θέατρο! 

Πρέπει να αναχαιτίσουμε με απαγορεύσεις την παιδική περιέργεια, τη δίψα για γνώση, τη διαφορετική και αθώα ματιά των παιδιών απέναντι στον κόσμο και να πνίξουμε μαζί και κάθε περιθώριο ανάπτυξης της νοητικής τους ακεραιότητας. Για να γίνουν κι αυτά σαν τα μούτρα μας…