Το πιο πικρό «Καληνύχτα»

«Καληνύχτα μητέρα» της Μάρσα Νόρμαν σε σκηνοθεσία Πατρίτσιας Πεττεμερίδου. 

Μια έντιμη παραγωγή βασισμένη πάνω σ’ ένα περίτεχνο όσο και απαιτητικό μονόπρακτο, όπου κάθε λέξη, κάθε ανάσα, κάθε σιωπή έχει το δικό της ειδικό βάρος. Το «Καληνύχτα μητέρα» της Μάρσα Νόρμαν είναι έργο ικανό να δοξάσει έναν συγκεντρωμένο και ταγμένο ερμηνευτή και ικανό να καταπιεί όποιον το πάρει αψήφιστα, ή όποιον δειλιάσει κοιτάζοντας κάτω καθώς σκοινοβατεί στις εύθραυστες ισορροπίες πίσω από κάθε στιχομυθία. 

Δεν είναι τυχαίο ότι πήρε το Πούλιτζερ. Πατρίτσια Πεττεμερίδου και Έλενα Χριστοφή σεβάστηκαν, αλλά δεν φοβήθηκαν το κείμενο και φάνηκαν αρκετά καλά προετοιμασμένες ώστε να αποφύγουν όλες τις δυσδιάκριτες, αλλά επικίνδυνες νάρκες του. Το στοίχημα του νεοσύστατου Θεάτρου Ταμασός επετεύχθη.

Ήταν εμφανής η πολύμηνη προσπάθεια των δύο πρωταγωνιστριών γι’ αυτό με όχημα το συναρπαστικό κείμενο έπιασαν τον θεατή από τον κόμπο στο λαιμό και μέσα από έναν απέριττο όσο και εκρηκτικό διάλογο αποκάλυψαν μαεστρικά το αδυσώπητο της γνήσιας τραγωδίας κι έκαναν το απονενοημένο διάβημα να μοιάζει σχεδόν λυτρωτικό. 

Κι αν η Πεττεμερίδου έμοιαζε να έχει το ρόλο της στριμμένης κι εγωίστριας μάνας για ψωμοτύρι, η Χριστοφή πρέπει να έδινε την ερμηνεία της καριέρας της. Μια μικρή ένσταση για το σκηνικό του Ξένιου Συμεωνίδη, που μπορεί να έδωσε βάση στη λειτουργικότητα αλλά και στις ντιρεκτίβες της συγγραφέως, ωστόσο η ιδιόμορφη, αμείλικτη αίθουσα Μελίνα Μερκούρη σχεδόν το «κατάπινε» και το έκανε να φαίνεται σχεδόν διεκπεραιωτικό.