Συναρπαστικό, αλλά έπληξα

«Φιλονικία» του Μαριβώ σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη. 

Αφού η παράσταση δίνεται στην Κεντρική Σκηνή, γιατί μας βάζουν από την πόρτα που βρίσκεται δίπλα στη Νέα; Διότι ο Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης σκαρφίστηκε μια μη συμβατική εισαγωγή στη φιλόδοξη «Φιλονικία» του και έμπασε τους θεατές από τα παρασκήνια, αφού πρώτα έβαλε την Καρίζ και τον Μεζρού να κάνουν αδιάκριτες ερωτήσεις στο κοινό σχετικά με το κεντρικό θέμα της απιστίας.

Έτσι, αφού δύο θεατές απόλαυσαν τις αφεντομουτσουνάρες τους σε βίντεο στον τοίχο, ανάγοντας στο σήμερα το προαιώνιο αυτό ζήτημα και σε ποιο φύλο αναλογεί το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης, ακολούθως παρουσίασε το βίντεο με την επίλεκτη ομάδα ηθοποιών –με αναφορά στην ιστορία του οργανισμού- ως θαμώνων σε δεξίωση μπαλ μασκέ, να ρίχνουν νερό στον μύλο της φιλονικίας, επιχειρηματολογώντας με μεταγενέστερες του Μαριβό απόψεις.

Όσο φρικιαστικό κι απάνθρωπο κι αν μοιάζει το πείραμα με τα ζωντανά ανθρώπινα πλάσματα, που σκαρφίστηκε η Αυλή για να πετύχει μια άτυπη επιστροφή στις απαρχές του κόσμου, πίσω από τον στοχασμό και την ψυχρότητα υπάρχει το κωμικό στοιχείο και μιλάμε για μια κλασική κωμωδία που μοιάζει σαν να γράφτηκε χθες.

Προσωπικά, ως θεατή με κούρασε κάπως η απροκάλυπτη λαχτάρα του Αρβανιτάκη να υπογράψει μια γενναία και πολυσύνθετη πρόταση, μετά από τόσα χρόνια απουσίας από τα θεατρικά μας δρώμενα. Η χαρά της παρακολούθησης κόντεψε να πνιγεί σε μια υπερφόρτωση που προσδοκούσε να γίνει πρωτοτυπία.