Στρίντμπεργκ του μέλλοντος

«Δεσποινίς Τζούλια» του Στρίντμπεργκ σε σκηνοθεσία Μαρίας Καρσερά. 

Από τον καιρό που μας πρωτοσυστήθηκε με τις «Δούλες» του Ζενέ, στο Θεατράκι του ΡΙΚ, η ομάδα Σόλο για Τρεις δεν έκρυψε ποτέ το καλλιτεχνικό της θράσος. Επέδειξε μια έντονη πειραματική διάθεση, μια ακόρεστη όρεξη για αναζήτηση και ανατροπή, κυρίως πάνω σε κλασικά έργα. Σε σημείο παρεξήγησης, η Μαρία Καρσερά βάλθηκε να αποδείξει ότι μπορεί να τραβήξει το σκοινί της ανάδειξης των αρετών των κλασικών κειμένων και της ανάπτυξης ενός γόνιμου διαλόγου με το σήμερα, ανάγοντας τον συγγραφέα σε προφήτη.

Τη φορά αυτή καταπιάνεται με τον Στρίντμπεργκ και το πολυπαιγμένο έργο του «Δεσποινίς Τζούλια», βάζοντάς το σχεδόν με τη βία σε μια μηχανή του χρόνου για να το φέρει στην –εξίσου σκοτεινή- εποχή μας. Κι όχι μόνο άφησε συνειδητά αναλλοίωτη τη νατουραλιστική φύση του κειμένου στη σκηνοθετική της πρόταση, αλλά πρόταξε κιόλας την ψυχοκοινωνική συνθήκη, την ωμή ειλικρίνεια και τη σχεδόν σαδιστική στάση του συγγραφέα απέναντι στους ήρωες που ο ίδιος τόσο περίτεχνα ψυχογράφησε.

Εξασφαλίζοντας τη σχετική άδεια από τους υπεύθυνους του χώρου, η Μαρία Καρσερά αξιοποίησε στο έπακρο και σε όλο της το βάθος την αίθουσα Μελίνα Μερκούρη, προσφέροντάς μας και μια σπάνια ευκαιρία να διαπιστώσουμε το πραγματικό της μέγεθος. Ο Κωνσταντίνος Κουννής αξιοποίησε όλη αυτή την «άπλα χώρου» για να στήσει ένα δάσος από διαγώνια τοποθετημένους σωλήνες που επέτρεψαν στις χορογραφίες της Έλενας Αντωνίου να υποστηρίξουν αποτελεσματικά το ρυθμό της παράστασης. Οι νεωτεριστικές πινελιές σε κάποιους διαλόγους και σε κάποιες σκηνές δεν λειτούργησαν πάντα, εντούτοις ανέδειξαν ανάγλυφα το καλλιτεχνικό όραμα της σκηνοθέτριας.