Βατραχομουσομαχία

Ο Ελαιώνας του Δελίκηπου φιλοξένησε την εκδήλωση που έριξε την αυλαία στο 13^ο Διεθνές Φεστιβάλ Μουσικής Δωματίου Φάρος. Κι αφού ελέω επαγγελματικών υποχρεώσεων, για μια ακόμη χρονιά, δεν μετέβην καθημερινή στα Κούκλια για να ζήσω από κοντά τη μυσταγωγική εμπειρία στην κορυφή του Ιερού της Αφροδίτης, είπα εναλλακτικά να πεταχτώ και πάλι μέχρι το -πολύ κοντινότερο- Olive Grove.

Ο υπαίθριος συναυλιακός χώρος του Ιδρύματος Φάρος είναι χάρμα. Τα δάσος, τα ελαιόδεντρα, ο ατμοσφαιρικός φωτισμός, η ενέργεια που εκπέμπει ο χώρος δημιουργούν τις προϋποθέσεις για μια αξέχαστη βραδιά. Οι φιλοξενούμενοι μουσικοί ήταν εξαίρετοι. Το πρόγραμμα –παρόλο που έπρεπε να αλλάξει ελαφρώς για λόγους ανωτέρας βίας και ο Μότσαρτ πήρε τη μερίδα του λέοντος- ήταν ελκυστικό. Η παρέα έχει καταλάβει αναπαυτικά καθίσματα και πίνουμε όλοι το κρασί μας, αναμένοντας την έναρξη. Ιδιαίτερες ακουστικές απαιτήσεις δεν έχουμε, η φύση έχει τα κέφια της, τι μπορεί να πάει στραβά;

Αυτή τη φορά η φύση το παράκανε. Χωρίς να ρωτήσουν κανένα και με αμφίβολες γνώσεις αρμονίας και αντίστιξης, τα αρσενικά βατράχια της κοντινής τεχνητής λίμνης βάλθηκαν να συνοδέψουν το μουσικό σχήμα μ’ ένα ανεπανάληπτο κρεσέντο κοασμάτων. Οι καλλιτέχνες δεν φάνηκαν να πτοούνται από τους αναπάντεχους μουσικούς συνοδούς κι έφεραν εις πέρας το πρόγραμμα, κερδίζοντας επάξια το χειροκρότημα.

Ουδείς στοιχειωδώς καλοπροαίρετος δεν είναι δυνατόν να φύγει από το Olive Grove με αρνητικά συναισθήματα. Απολαμβάνεις καλή μουσική και κάνεις μια ωραία βραδινή βόλτα στο δάσος. Κι ούτε μπορείς να κρατήσεις κακία στη μητέρα φύση, ή στα συμπαθή αμφίβια που ανταγωνίζονται τίμια για τη διασπορά του κληρονομικού τους υλικού. Συνεπώς, η τελευταία σκέψη πριν εξέλθεις από το ειδυλλιακό σύδεντρο είναι ότι και στην επόμενη συναυλία θα πρέπει να φροντίσεις να είσαι και πάλι εκεί.