Γιατί τσακώθηκαν όμως;

Δεν είναι πρωτότυπο το θέμα που αγγίζει ο Ανδρέας Θωμόπουλος με τα «Παιδιά του Κάιν». Από την εβραϊκή μυθολογία, τον ελληνικό μύθο του Ετεοκλή και του Πολυνείκη, μέχρι την κατά Σαρτρ Κόλαση, που αφορά στην αναγκαστική συμβίωση με τους άλλους. Στήνει, ωστόσο, ένα συναρπαστικό ψυχολογικό θρίλερ που βασίζεται στην εκρηκτική σχέση και την παθολογική φιλία των δύο μοναδικών χαρακτήρων. 

Οδηγούνται στον αλληλοσπαραγμό μέσα από μια δοκιμασία της ανεκτικότητας και της ψυχικής αντοχής, με τους έντονους και ολοζώντανους διαλόγους να διατηρούν μεν συνεχώς το ενδιαφέρον του κοινού, αλλά να μη συνθέτουν μια πλοκή που δίνει επαρκείς λύσεις κι εξηγήσεις για όσα είχαν προηγηθεί: Με την καθοριστική ανατροπή στο τέλος το έργο δικαιολογεί την ψυχολογική ένταση των ηρώων, επιτρέπει στον Θωμόπουλο να προβεί σε μια επίδειξη ικανότητας για άρτια δομή, ωστόσο το ηθικό και συναισθηματικό υπόβαθρο παραμένει μέχρι τέλους πεισματικά αόρατο.

Ενδιαφέρουσες ερμηνείες, με τον Ανδρέα Αραούζο να μη χρειάζεται να απομακρυνθεί από το υποκριτικό του στιλ, προτείνοντας μια λιτή και αινιγματική ερμηνεία, με υπολογισμένη ηρεμία. Ο δε Μεστάνας επιβεβαιώνει και πάλι την περίοδο φόρμας που διανύει ενσαρκώνοντας περίτεχνα τον παθιασμένο και παρορμητικό Ηθοποιό.

Η Μαγδαλένα Ζήρα τους καθοδήγησε σωστά και κράτησε υποδειγματικά το ρυθμό, αφαιρώντας και αρκετό από το αρχικό κείμενο.