Μολόγα, Μαχαιρά!

Η αρχική ιδέα ήταν πολύ καλή, όπως και οι προοπτικές υλοποίησής της. Όταν όμως επιλέγεις ν’ ανέβεις ένα δύσβατο βουνό γεμάτο αρκούδες και γκρεμούς, προκειμένου να αναζητήσεις την αρετή και τις προκλήσεις μιας «σύγχρονης δραματουργίας», το ρίσκο είναι τεράστιο.

Ο Κύρος Παπαβασιλείου βρήκε την τόλμη να τα βάλει μ’ ένα κείμενο-τοτέμ, μια σπάνια ιστορική παρακαταθήκη και μνημείο της ελληνικής γλώσσας. Το μεσαιωνικό Χρονικό του Μαχαιρά θεωρείται μέχρι τις μέρες μας πολύτιμο αποστακτήριο της συλλογικής συνείδησης της Κύπρου.

Κοιτάζοντάς το αρχικά με δέος, ο Κύπριος σκηνοθέτης δεν δίστασε να το αποδομήσει επιστρατεύοντας φόρμες και κώδικες από παραστατικές απόπειρες της σύγχρονης εποχής, αυτοσχεδιασμούς, στοιχεία από το σωματικό, ή το επινοημένο θέατρο, ανακατεύοντας πρόσφατα προσωπικά και συλλογικά βιώματα και εμπειρίες, εν είδει σύντομων ιδιωτικών «ντοκιμαντέρ», με διάφορα κείμενα και ντοκουμέντα.

Αν μη τι άλλο, ο τίτλος που σκαρφίστηκε ο Παπαβασιλείου ήταν επιτυχημένος. Κι ενδεικτικός του σκηνικού αποτελέσματος, το οποίο τελικά είναι κι αυτό που μετράει – και όχι οι προθέσεις. Ήταν μια «Παρεξήγησις» όχι μόνο της λογοτεχνικής και ιστορικής σπουδαιότητας της προσφοράς και της προσωπικότητας του Μαχαιρά, αλλά και της θεματικής και των προθέσεων του Διεθνούς Φεστιβάλ Κύπρια.

Προσωπικά απογοητεύτηκα, παρόλο που θα μπορούσα να κατανοήσω οποιονδήποτε συν-θεατή διαφωνούσε κάθετα μαζί μου. Και θα μπορούσε να συγχωρήσει ακόμη και την ατυχή, καρικατουρίστικη και τραβηγμένη από τα μαλλιά σκηνή της ανάκρισης του Μαχαιρά, που περιλάμβανε και ατάκες από αμερικάνικη τηλεοπτική σειρά. Ακόμη κι αν φλέρταρε επικίνδυνα με τα όρια της ανιστορικότητας, γεγονός που ενδέχεται να περιλαμβάνονταν στις προθέσεις του σκηνοθέτη και των συνεργατών του.

Ας κρατηθώ για να μην αγγίξω και το θέμα των ερμηνειών.