Ήταν απολύτως φυσιολογικό στο Δημοτικό Θέατρο Στροβόλου, το βράδυ της περασμένης Κυριακής, να γίνεται το αδιαχώρητο. Οι ευκαιρίες που έχουν δοθεί για να παρακολουθήσει κανείς την ιδιαίτερη μουσικοθεατρική παράσταση «Γράμματα στη Μητέρα» είναι ελάχιστες και αντιμετωπίζονται ως κάτι… μονάκριβο, συλλεκτικό. Κι έτσι θα έπρεπε να είναι.
Όχι ότι η ποίηση του Κώστα Μόντη χρειάζεται πρόσθετα επιθέματα εκλεκτικότητας, αινιγματικότητας και μαγείας για να απογειώσει τον μύστη. Αλλά τα ποιοτικά και φορτισμένα θεάματα αυτού του τύπου δεν είναι για χόρταση. Κι όταν έχεις την ευκαιρία να τα παρακολουθήσεις πρέπει να την αρπάζεις από τα μαλλιά, για να μην τραβάς τα δικά σου μετά.
Η φήμη της παράστασης χτίστηκε τον Ιούλιο του 2014 -που είχε ανακηρυχτεί Έτος Μνήμης Κώστα Μόντη- όταν πρωτοπαρουσιάστηκε στο προαύλιο της Εταιρείας Κυπριακών Σπουδών σε μια αντικατοχικού χαρακτήρα εκδήλωση. Τον περασμένο Φεβρουάριο συγκλόνισε και το κοινό της Αθήνας, στο Ίδρυμα Κακογιάννη, όπου έκοβες την ένταση και τη συγκίνηση με το μαχαίρι.
Δεν ήταν μόνο η ποίηση του Μόντη, το αξεπέραστο έργο «Γράμματα στη μητέρα» το οποίο συμπυκνώνει και αποτυπώνει ίσως όσο κανένα ανθρώπινο δημιούργημα τον ρόγχο της σύγχρονης κυπριακής Ιστορίας και θα παραμένει επίκαιρο ακόμη κι όταν πάψουν «όλα μέσα μας να είναι οξειδωμένα και σκεβρωμένα». Ήταν όλος ο αέρας της παράστασης. Ήταν και η τόσο μύχια μουσική πρόταση του Γιώργου Καλογήρου που ρέει σεμνά αλλά και δυναμικά ανάμεσα στις σεπτές νότες και συνηχήσεις του μοντικού αριστουργήματος.
Κι είναι φυσικά η ερμηνεία της Έλενας Χατζηαυξέντη η οποία αγγίζει το ακατόρθωτο: να δώσει μόνη της σάρκα και οστά σ’ ένα κείμενο- τοτέμ της νεοελληνικής γραμματείας και να μεταμορφωθεί με παρρησία και χωρίς ίχνος αναίδειας στην ίδια την κελαρυστή φωνή του ποιητή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου