Προσγείωση στο παραμύθι

Το σημαντικότερο και απολαυστικότερο παραμύθι στη ζωή είναι η πραγματικότητα, η ζωή η ίδια. Αυτό είναι το –ωραίο πλην ελαφρώς απλοϊκό- μηνυματάκι που προσπαθεί να περάσει στα παιδιά η φετινή παραγωγή της Σκηνής 018 του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου «Εγώ ο πρίγκιπας». Μόνο που, φυσικά, η προσπάθεια αυτή περνάει μέσα από τις μυλόπετρες της υπερβολής και της αποδόμησης του παραμυθιού. Κι όχι ενός, αλλά τριών: της Χιονάτης, της Σταχτοπούτας και της Ωραίας Κοιμωμένης.

Ταυτόχρονα, όμως, ακόμη και η «προσγείωση» του πρίγκιπα του παραμυθιού στην πραγματικότητα των παρασκηνίων ενός θεάτρου, όπως αντίστοιχα το πέρασμα του καθημερινού κοριτσιού που εκείνος ερωτεύεται στον κόσμο της φαντασίας και των παραμυθιών φαντάζει ένα έξυπνο εύρημα, που εντούτοις τονίζει ακόμη περισσότερο την εντελώς εξωπραγματική, παραμυθένια ιστορία.

Κι είναι κακό αυτό; Όχι απαραίτητα. Ίσως όμως να πέφτει κάπως «βαριά» η σκιά του –εξαιρετικά επίκαιρου και προσγειωμένου- θέματος και πνεύματος της αμέσως προηγούμενης παραγωγής της Σκηνής 018, «Μια Γιορτή στου Αλ-Νουρί». Φαίνεται ότι νοστάλγησαν λίγη μαγεία εκεί στον ΘΟΚ κι άλλωστε ποιος μπορεί να πει «όχι» σ’ ένα ωραίο παραμύθι; Μπορεί να αγγίζει ένα πιο διαχρονικό και αόριστο και φυσικά λιγότερο χειροπιαστό θέμα, μπορεί να επενδύει και πάλι σε πιο εντυπωσιοθηρικές συνταγές, όμως η «ποπ όπερα για παιδιά», όπως χαρακτηρίζεται η παράσταση του Βασίλη Μυριανθόπουλου, έχει οπωσδήποτε τις αρετές της.

Έχει πιασάρικους και οικείους ήρωες, ζωηρά σκηνικά που «τιθασεύουν» την αχανή Κεντρική Σκηνή, φανταχτερά κοστούμια που δικαιώνονται στην πράξη, έχει ρυθμό, συναισθηματικούς ελιγμούς που κεντρίζουν το ενδιαφέρον κι έχει επίσης την πολύ ταιριαστή και ευχάριστη μουσική του Γιώργου και του Αχιλλέα Γουάστωρ. 

Ο Μυριανθόπουλος, που βεβαίως υπογράφει και το κείμενο, έβαλε στόχο να ανοίξει το βεληνεκές της παράστασης προς όλες τις παιδικές ηλικίες και μάλιστα ήθελε να περνάει κάθε κομμάτι της ιστορίας με διαφορετικό τρόπο σε κάθε ηλικιακή ομάδα. Το ζήτημα είναι ότι περιορίστηκε από το «σκληρό» πλαίσιο του ΘΟΚ, όπου χρόνιο πρόβλημα των παιδικών παραγωγών αποτελεί το γεγονός ότι δεν είναι φιλικές στις προσχολικές ηλικίες. Ο ίδιος συνέβαλε σ’ αυτό πριν δύο χρόνια με τον «Τρελαντώνη», αλλά εδώ επιχείρησε εμφανώς να στραφεί στα πιο μικρά παιδιά, με μια πρόταση που ενδεχομένως να αποτελούσε και προσωπικό στοίχημα. Όμως, το τελικό αποτέλεσμα δείχνει ότι δεν κατάφερε να ξεπεράσει τον φόβο μήπως «χάσει» τα μεγαλύτερα.