Στιγμιότυπο από την παράσταση «Frontears». Φωτογραφία: © Χρίστος Αβρααμίδης.
Δηλαδή, η κατάρα μας είναι είτε να πέφτουμε πάνω σε γραφειοκρατικού τύπου ξινές, αμέτοχες και απρόσωπες επιτροπές, είτε σε ζωηρές και ισχυρογνώμονες, με έντονη άποψη και χοντροκομμένες, μηδενιστικές και αφοριστικές παρεμβάσεις; Κάτι ενδιάμεσο δεν υπάρχει;
Δεν είναι ότι οι κακομαθημένοι καλλιτέχνες έμαθαν μόνο σε επαίνους και εγκώμια, όμως άνθρωποι είναι, εγωισμό έχουν κι όσο να ‘ναι το μόνο που κατόρθωσαν οι εμπνευστές δεν ήταν να ταρακουνήσουν τους εφησυχασμένους δημιουργούς, όπως ενδεχομένως ήλπιζαν, αλλά να ρίξουν μια βαριά σκιά πάνω στη φετινή Πλατφόρμα, προσβάλλοντας τόσο αυτούς που απορρίφθηκαν, όσο και αυτούς που τελικά επιλέγηκαν, περίπου… χαριστικά, ως «λιγότερο κακοί». Είναι λες και υποτιμούν τη ραγδαία εξέλιξη τα τελευταία χρόνια αυτής της ωραίας, αλλά τόσο αδικημένης τέχνης, την οποία εξέλιξη βέβαια στήριξαν έμπρακτα και οι ίδιοι.
Οι άνθρωποι του χορού έχουν αγκαλιάσει αυτή τη διοργάνωση που αποτυπώνει τη διαδρομή του σύγχρονου χορού στην Κύπρο. Πολλοί που σήμερα θεωρούνται διεθνώς καταξιωμένοι κι έχουν αξιοσημείωτη καριέρα, δεν ξέχασαν ότι εκείνο το ετήσιο τριήμερο στη Λεμεσό αποτέλεσε εφαλτήριο στην πορεία τους κι επιμένουν να το στηρίζουν όσο συχνά γίνεται. Αν μη τι άλλο, αξίζουν λίγο περισσότερο τακτ.
Αν είχα το λυχνάρι του Αλαντίν, μια από τις ευχές που θα έκανα ίσως ήταν να ξεριζώσει το Ριάλτο από τη Λεμεσό και να το φέρει κάπου κοντά στο σπίτι μου. Η υφιστάμενη απόσταση έπαιξε ρόλο στην κατά τ’ άλλα αδικαιολόγητη απουσία μου όλα τα προηγούμενα χρόνια, αρκούμενος στη μικρή γεύση από την κυπριακή συμμετοχή στο πάλαι ποτέ Ευρωπαϊκό Φεστιβάλ Χορού. Τη φορά αυτή, όμως, έστω για μια μέρα, πήρα τη μεγάλη απόφαση.
Οι προτάσεις της Ζωής Γιωργαλλή, του Xάμιλτον Μοντέιρο, της Χλόης Μελίδου και της Έλενας Χριστοδουλίδου που παρακολούθησα την τελευταία μέρα οπωσδήποτε δεν έβριθαν από πρωτοτυπία και καινοτομία, όμως η διοργάνωση δεν είναι ένα πειραματικό εργαστήρι αφηρημένων νεωτερισμών, είναι μια πλατφόρμα αποθέωσης της ποιητικής της σωματικής έκφρασης και κι ένας βωμός ανάδειξης καλλιτεχνικών προβληματισμών. Εγώ διαπίστωσα αφοσίωση και πειθαρχία από πλευράς των εμπλεκομένων, χορογραφική μεστότητα, τεχνική αρτιότητα, εκτελεστική συνέπεια, μια ανάγκη να αναμετρηθούν με ποικίλες μεν, αλλά επίκαιρες θεματικές.
Θέλω να σταθώ, λόγω χώρου κυρίως, στις δουλειές του Μοντέιρο και της Χριστοδουλίδου. Με το για διαδικαστικούς λόγους σύντομο ντουέτο του πρώτου «Labeling U», που έφερε εις πέρας με τον Φώτη Νικολάου, ο καποβερντιανής καταγωγής δημιουργός συνεχίζει την έρευνά του πάνω στη θεματική των βαθιά ριζωμένων κοινωνικών στερεοτύπων. Με αποδομητική, αυτοβιογραφική και άπλετη αυτοσαρκαστική διάθεση και με παροιμιώδη ευχέρεια στην επικοινωνία εικόνων και ιδεών, η εξωστρεφής αυτή πρόταση αψηφά οποιεσδήποτε κινησιολογικές συμβάσεις για να προβεί σε μια ξεκάθαρη και μεταδοτική κοινωνικοψυχολογική δήλωση.
Το Aμφίδρομο Χοροθέατρο της Έλενας Χριστοδουλίδου έκλεισε ιδανικά το Φεστιβάλ με μια υψηλού επιπέδου πρόταση που θα έκανε την Επιτροπή Επιλογής να δαγκώσει τη γλώσσα της. Είχε την τύχη να εξασφαλίσει τις υπηρεσίες μιας εξαιρετικής ομάδας συντελεστών και την έμπνευση να αποτίσει φόρο τιμής στις χιλιάδες ιδιωτικές τραγωδίες των θυμάτων της προσφυγικής κρίσης. Με γυμνό μάτι, το «Frontears» ίσως να ελέγχεται από κάποιους για υπερβολικό στιλιζάρισμα σε σχέση με τη σκληρή θεματική του. Όμως γιατί οι συντελεστές θα πρέπει να απολογηθούν επειδή έφεραν εις πέρας μια αισθητικά άρτια, άψογα εκτελεσμένη εργασία;
Ζούμε ιστορικές στιγμές, που εντυπώνονται βαθιά στο συλλογικό φαντασιακό, με τους καλλιτέχνες όπως όλοι μας, να αναζητούν τρόπους να τις εξηγήσουν. Αντί λοιπόν για μια δακρύβρεχτη, σκοτεινή παράθεση, η δημιουργός προτίμησε να εστιάσει στο φως, να εξυμνήσει τον άνθρωπο. Με κινησιολογική αμεσότητα και ατμοσφαιρική κυριολεξία -η υψηλή τέχνη δεν είναι κατ’ ανάγκη ένας ερμητικός γρίφος – δονεί τις ψυχές με εικόνες και ήχους ανατριχιαστικά οικείους, αναζητεί την ομορφιά και την ποίηση όχι μέσα στο δράμα των ανθρώπων, αλλά σε μικρές πράξεις καλοσύνης και στον καθημερινό αγώνα της επιβίωσης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου