Ιδιότροπος και ανάποδος από κούνια, η φυσική μου πορεία είναι κόντρα στο ρεύμα, σαν το σολομό. Έτσι, παρόλο που συμπαθώ τον Κορτώ κι έχω απολαύσει κάποια από τα μυθιστορήματα και τις μεταφράσεις του, ο ντόρος που ακολούθησε την έκδοση του πιο προσωπικού του πονήματος κι η μοιραία επερχόμενη εμπορική επιτυχία ξύπνησε το μουλάρι μέσα μου και δεν το διάβασα, παρόλο που με τον «βομβαρδισμό» στο διαδίκτυο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ήταν αναπόφευκτη η εξοικείωση με το θέμα και την οπτική του συγγραφέα. Ένιωσα σχεδόν σαν να το είχα διαβάσει.
Αλλά δεν το είχα διαβάσει. Και με τη λογική της αντίστροφης πορείας, δεν θα ‘πρεπε ούτε να τραβηχτώ μέχρι τη Λεμεσό για τη θεατρική παράσταση «Κατερίνα» του Γιώργου Νανούρη, η οποία απολαμβάνει τις ευλογίες του συγγραφέα κι έχει κερδίσει το αθηναϊκό κοινό στο Θέατρο Θησείον όπου κυρίως παρουσιάζεται. Βασικά, θα ήταν και άδικο. Κι ακόμη πιο άδικο θα ήταν να αποπειραθώ να γράψω κιόλας για την παράσταση αυτή. Ιδού λοιπόν μια μεγάλη αδικία.
Τώρα που το ξανασκέφτομαι, μπορεί να μην ήταν καπρίτσιο αλλά μια αντανακλαστική συστολή, ένα δέος μπρος στην προοπτική να γνωρίσω τα σώψυχα ενός γιου που τόλμησε να καταδυθεί κάτω από τον ασφαλή πυθμένα της ψυχανάλυσης. Η συστολή αυτή ίσως με ακολούθησε μέχρι τη Λεμεσό και να περιόρισε την απόλαυση της θέασης.
Για αρκετές μέρες μετά αναρωτιόμουν τι ήταν αυτό που με κούρασε και με ξένισε σ’ αυτό που είδα στο σανίδι του Ριάλτο, αφήνοντας τις όποιες προσδοκίες ανεκπλήρωτες. Καταρχήν, έβλεπα ανάγλυφες τις δυσκολίες που προέκυψαν κατά τη διαδικασία δραματοποίησης. Ούτως ή άλλως με ζορίζουν οι μονόλογοι, όμως ειδικότερα εδώ αισθάνθηκα την κυριαρχία του λόγου να απωθεί την προσπάθεια του σκηνοθέτη να τον διαθλάσει μέσα από το πρίσμα και άλλων προοπτικών πέραν του συγγραφέα, ενώ ταυτόχρονα η ατμόσφαιρα που δημιουργούσε το εύρημα του φακού διεκδικούσε το δικό της ζωτικό χώρο στη σκηνή.
Η Λένα Παπαληγούρα είχε δύσκολο έργο κι αν διακρίθηκε κάπου ήταν στην ταχύτητα που απαιτούσαν οι εναλλαγές σ’ αυτό το συνεχές σκωτσέζικο ντους μεταξύ απόγνωσης και ευθυμίας, αν και η ερμηνεία της σε ορισμένα σημεία παραήταν εξωστρεφής. Ίσως γι’ αυτό να δυσκολεύτηκα να εισπράξω το χαρακτηριστικό ύφος του Κορτώ που γνώρισα ως αναγνώστης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου