Όταν
παρακολουθείς ένα έργο του Ντάριο Φο, έχεις διαρκώς την αίσθηση ότι ο
συγγραφέας πιέζει συνεχώς το δάχτυλο στα πλευρά σου· κι ενίοτε σε γαργαλάει ή
σε σουβλίζει. Η παράσταση «Ανοιχτό Ζευγάρι», στο Θέατρο Διόνυσος μπορεί να μην
είναι η επιτομή της… θεατρικής αγκιτάτσιας και να θεωρείται από τα πιο
«εμπορικά» έργα του Ιταλού νομπελίστα, δεν μπορείς ωστόσο να μη διακρίνεις πίσω
από την αρχετυπική κόντρα του πρωταγωνιστικού ερωτικού διπόλου το πολιτικό
σχόλιο, την εναλλακτική κοινωνική οπτική, αλλά βέβαια και το απροκάλυπτο
φεμινιστικό πνεύμα της Φράνκα Ράμε –με την οποία το συνέγραψε.
Ο
ίδιος αποτελεί μια κυπριακή έκδοση του Φο –στο πιο τραχύ- και συνεπικουρούμενος
από την εξαιρετική Σοφία Καλλή, ως άλλη… Φράνκα Ράμε, προσφέρουν απλόχερα
γέλιο, συγκίνηση και προβληματισμό. Το στήσιμο, ο αυτοσχεδιασμός,το
εξομολογητικό ύφος, όπως και η «έκτακτη» επιστράτευση της νεαρής που εκτελεί
χρέη τεχνικού, προεξοφλούν μια σχεδόν ασφυκτική οικειότητα που καθιστά
επιτηδευμένα παρείσακτο οποιονδήποτε νεοφερμένο –όπως για παράδειγμα έναν
αντίζηλο.
Ένα
διάσημο καλλιτεχνικό ζευγάρι που υπήρξε πρότυπο γόνιμης μακροχρόνιας συμβίωσης
βάλλει κατά ριπάς εναντίον του θεσμού του γάμου, των δεσμεύσεων και των
οικιακών σχέσεων ισχύος. Το αιρετικό πολιτικο-σατιρικό πνεύμα των Φο-Ράμε δονεί
την ατμόσφαιρα με δραματουργικό όχημα τις ερωτικές περιπέτειες ενός κορεσμένου
μεσήλικου ζευγαριού.
Κρίμα
που η παράσταση κλείνει τον κύκλο της απόψε. Θα έπρεπε να είχαν την ευκαιρία να
την απολαύσουν περισσότεροι θεατές.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου