Η ισχύς εν τη αγνοία

Η γνώση δεν είναι πάντα δύναμη∙ μπορεί να αποδειχτεί και μειονέκτημα. Η γνώση ότι ο σκηνοθέτης της παραγωγής «Οιδίπους Τύραννος» από τη Σκηνή 018 του ΘΟΚ υποχρεώνεται να αντικαταστήσει προσωρινά τον ηθοποιό Ανδρέα Μακρή, λόγω τραυματισμού, φύτεψε εξαρχής στο μυαλό τον σπόρο της προκατάληψης για το σκηνικό αποτέλεσμα.

Και την αμηχανία μεγέθυνε ο κωλυόμενος ηθοποιός, ο οποίος κάθισε στο ακριβώς διπλανό κάθισμα ως θεατής κι έμοιαζε να διασκεδάζει την παράσταση σαν να τη έβλεπε πρώτη φορά.

Ευτυχώς, η γνώση δεν αποδείχτηκε καταστροφική, όπως συνέβη στον ήρωα του σοφόκλειου δράματος και αιώνιο αναζητητή της αλήθειας, τον Οιδίποδα. Γρήγορα, η ευφάνταστη και παράτολμη σκηνοθεσία και το ορμητικό παίξιμο με συνεπήρε, για να αναλογιστώ με το χειροκρότημα του τέλους ότι αυτό που κάνει αυτή την πρόταση επιτυχημένη, απόλυτα συμβατή με το εφηβικό πνεύμα και ευχάριστη στη θέαση ακόμη και για το «δύσκολο» αμούστακο κοινό (για το οποίο άλλωστε δημιουργήθηκε), είναι το γεγονός ότι το απολαμβάνουν οι συντελεστές της.

Αλλά όχι μόνο. Έψαχνα να βρω αφηγηματικές ελλείψεις στη 45λεπτη σύντμηση του σοφόκλειου έργου και δεν έβρισκα. Παράλληλα, σκηνικό και μουσική έμοιαζαν να διαρρηγνύουν την κάψουλα του χρόνου, παραθέτοντας με παιχνιδιάρικο τρόπο σύγχρονες προεκτάσεις του οιδιπόδειου μύθου.

Δεν ξέρω γιατί, αλλά εμένα αυτός ο Οιδίποδας μού έφερε στο μυαλό τον Αντώνη τον Σαμαρά: ένας ηγέτης η δύναμη του οποίου φυλλορροεί από την ίδια του την αλαζονεία, αλλά και από το βάρος της ευθύνης-ανευθυνότητας για τα δεινά που προκάλεσε στον λαό του.

Μέχρι που καταβαραθρώνεται με θόρυβο, με ανακουφιστικό επακόλουθο την κάθαρση και την αλλαγή.